آبرویم را بگیر، آبِ رویم‌ را نگیر! گریه‌ام وقتی نمی‌گیرد خجالت می‌کشم..

بالا نشسته است که پیغمبرش کنند کوچک ترین امامِ همین منبرش کنند

رفت و تکان خالی گهواره را گذاشت تا دلخوشی عاطفه ی مادرش کنند..

[ تیر نگذاشت که آن جمله به آخر برسد... ]

رو زدم آب بگیرم پسرم را کشتند...

یک علی رفتی و حالا صد و ده تا شده‌ای...

‏مثل آیینــه‌ی در خاک مکـــدر شده‌ای چشم من تار شده یا تو مکرر شده‌ای!؟ من تو را در همه‌ی کرب‌وبلا می‌بینم هر کجا می‌نگرم جسم تو را می‌بینم ارباً اربا شده چون برگ خزان می‌ریزی کاش می‌شد که تو با معجزه‌ای برخیزی مانده‌ام خیره به جسمت که چه راهی دارم!؟ بایـــد انـــگار تو را بین عـــبـــا بگذارم بایـــد انـــگار تو را بین عـــبـــایم ببرم تا که شش‌گوشه شود با تو ضریحم پسرم..

-روضه‌ی باز-

ضلع پایین پای شش‌گوشه ولی ثابت کرد، زیرِ پای یک پدر هم می‌شود باشد بهشت.

شرمنده ز شرمندگی‌اش آب فرات است..