(یا حسین) در مُلک بقـا ، آب حیات است حسین در بزم ولا ، شمع هُدات است حسین با عشق حسین از یَم غم جان برهان! زیرا که "سفینة‌النجات" است حسین شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

(یا حسین) گر تشنه به خون خویش غلتـید حسین یــا در ره حـــق ، شهیـــد گردید حسین پـاداش عمــل ، بـه قلـب جـــاویــد بشر حک کرده به‌ خون: شهیدِ جاوید حسین شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

(یا حسین) گر کشته ی بیـــداد یــزیــد است حسین غـم نیست که سردار رشید است حسین لیک از غـــم نــامــردی کــوفــی صفتـان شرمنــده ی دشمـــن پلیــد است حسین شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

(یا حسین) گر عاشق و شیدای تو هستیم حسین عهدی‌ست که از الست بستیم حسین مسـت می و پیمــانه و ساغـر نشویم از جــــام شهـــادت تو مستیم حسین شادروان سید علیرضا شمس قمی #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi

«اَلسّلامُ عَلَیكَ يا عَلیّ بِن الحُسَيِن السَجّاد» #سرحلقه‌ی_عباد آفرید از مِهر چون جانِ تو را جان‌آفرین گفت بر خود از کمالِ خَلق، این جان‌: آفرین آفرین جان‌آفرین را کآفرید این جانِ پاک هم بر این جان‌، آفرین و هم بر آن جان‌آفرین مرحبا بر خلقِ خالق باد و مصنوعی چنان حبّذا بر خلقِ خالق باد و مخلوقی چنین دستِ گوهرآفرینِ حق به دریایِ کمال در صدف پرورده یکتا درِّ اعلا و ثمین بحرِ فیضِ حق حسین و شهربانویش صدف گوهرِ اعلا علی، سجاد و زین‌السّاجدین پنجمِ شعبان تولد یافت آن مِهرِ منیر کز فروغِ رویِ او مِهرِ فلک شد شرمگین مُلکِ گیتی را مزیّن ساخت از یُمنِ قدوم ماهِ شعبان را منوّر کرد، از ماهِ جبین مفخرِ شرعِ نَبی و نصِّ معنایِ نُبی است کُنیه و القابِ آن شاهنشهِ دنیا و دین بومحمد، بوالحسن، سجادِ آلِ مصطفی کز ذکاوت بُد ذکی و، از امانت شد امین چون‌که شاهِ تشنه‌کامات شد شهیدِ راهِ حق شد اسیرِ دشمنان آن زاده‌یِ حبل‌المتین در اسارت با عزیزانِ حرم همناله بود کز غمِ ایشان غمین شد حضرتِ روح‌الامین رفت در بزمِ یزید و سرنوشتِ جنگ را بر زیانِ کفر و نفعِ دین رقم زد بس متین کرد کاخِ کفر و بیدادِ یزید از بُن خراب با بیانِ خطبه‌ای اعجازگر، سحرآفرین حق و باطل کرد اثبات و جهان آگاه ساخت تا که توّابین شدند او را هواخواه و معین فاتح و غالب شد از آن خطبه در نزدِ یزید کفر شد مغلوبِ دین ز اعجازِ سبطِ یاء و سین نشرِ احکامِ شریعت بود حُکمِ آن امام گرچه بُد محدودِ دشمن از یسار و از یمین گر نمی‌بود اختناقِ دوره‌یِ مروانیان مُلکِ دین می‌گشت خرّم همچو فردوسِ برین پند و اندرزش بوَد مسطور در ارشادِ خلق چون «صحیفه» کآن بوَد مفهومِ قرآنِ مبین بر جبین زآن مُهر کز مِهرِ عبادت داشتی زینتِ عُبّادِ حق شد مرحبا مُهرِ جبین در سُجود او را هم‌آوا بود در تسبیحِ حق هم درخت و سنگ و ریگ و خار و خارا ماء و طین شغلِ نیکویش عبادت خواند چون عبدالملک گفت خوش بر حال و شغلِ این امیرِ مُلکِ دین دشمنش دشنام داد او کرد در حقش دعا کاین بوَد خُلقِ عظیم و خویِ خیرالمرسلین خاتم و سرحلقه‌یِ عبّادِ حق بود و نوشت جمله‌یِ «الحمدللهِ علیٰ...» نقشِ نگین بیست و دو حج رفت با ناقه ولی هرگز نزد ناقه را یک تازیانه، آن سوارِ بی‌قرین لعن و نفرین آلِ مروان را سزد تا روزِ حشر بس جفا کردند بر آن پیشوایِ راستین لعن و نفرینِ خدا و خلق بر شمر و یزید هم بر ابنِ‌سعد و بر ابنِ‌زیاد و تابعین خلق اگر بشنیده شرحِ قتلِ آلِ مصطفی حضرتِ سجاد، خود می‌دیده با عین‌الیقین تا دمِ مرگ ار نظر می‌کرد بر آب و طعام یادِ بابا گریه می‌فرمود با حالِ حزین در مُحرّم شد شهید آن رهبرِ آزادگان کرد مسمومش ولید آن کافرِ پَست و لعین «شمس قم» را مَعرفت نبوَد به وصفِ آن امام آن‌قدَر دانم که او بوده‌‌است: زین‌العابدین . ✍ شادروان سید علیرضا شمس قمی ۱۳۶۱ #شمس_قمی eitaa.com/shamseqomi