ای نسیم منزل لیلی خدارا تا به کی ربع را برهم زنم، اطلال را جیحون کنم ای نسیمی که از سمت خونه عشقم میایی، تروخدا بهم بگو تا کی باید این دل ویرون شده رو به هم بریزم و از نبودن و دوری معشوقم آشفته باشم؟

من که ره بردم به گنج حُسن بی پایان دوست صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم منی که دست پیدا کردم به زیبایی بی نهایت معشوق بعد از این هر گدایی مثل خودم پیدا کنم بهرمندش میکنم از این ثروت

ای مهِ صاحب قِران، از بنده حافظ یاد کن تا دعای دولت آن حُسن روز افزون کنم ای ماهِ خوش‌اقبال و بلندبخت، از منِ حافظ هم یاد کن تا من هم برای خوشبخت تر شدن و زیباییِ تو دعا کنم

تموم🐟

اندازه ستاره ذوق کردمم میزارمش تو افتخاراتم🎀

یه شعر دیگهههه

یارِغار قطعا صفت خوبیه بچه جون

اگه معصومه معلم فارسیم بود آدم خوشحال تری بودم

همینقد ذوق زده

وای زن همین الان یاد یه شعری افتادم که بزارید براتون بخونم الان دقیقا با یادش افتادن این شکلی شدم:

این شعر از فریدون مشیریه