👆👆👆 معرفی مسجد اینجاست

در کنار شما بودن برای من نعمتی ناب بود گگگگگگگ😒 چون بهش قول دادم لو ندم از بچه‌های بنات‌المهدیه دیگه نگفتم واسه من الکی احساس در می‌کنه🧨

. گزارشات: فضای معنوی و نورانی نوجوانان در مسجد واقعیت: دورهمی و اردو در مسجد. اعتکاف دانش‌آموزی❌ بچه‌بونی✅ مربی ❌ بچه‌بون✅ بچه‌بون: بچه‌بان: نگهبان بچه، نگهدارنده‌ی بچه بچه‌بونی: محل نگه داشتن بچه ‌.

امروز غروب یکی تو بهشت دعامون کرده

و همچنین یک نفرِ دیگه😊💚

رزق زیارت اول صبحتون رو بردارید و برید دعای عهدتون رو بخونید و یه روز پر برکت رو شروع کنید🌱

عکس ارسالی یکی از معتکفین مچدمون در ظهر ولادت امیرالمؤمنین 😍

. با اینکه من بارها و بارها و به شکل‌های مختلف اسم گناباد رو میارم و مشخصه که در گناباد دارم کار می‌کنم، باز هم روزی نیست که این پیام برای من نیاد: شما تهران هستید؟ افراد غریبه هم نیستن، از مخاطبای کانالن. می‌دونید چرا این سوال پیش میاد؟ چون پیش‌فرض ذهنی اکثر ماها اینه که هر برنامه و طرح و کار جالبی، حتما تهرانه! افرادی که دنبال‌کننده‌ی برنامه‌های فرهنگی شراب و ابریشم هستند، می‌دونند که بلطف خدا برنامه‌های فرهنگی‌مون تمیز و درجه یک اجرا می‌شه. و دقیقا همین باعث می‌شه که فکر کنند کارها داره در تهران انجام می‌شه! در حالیکه کارها دقیقا در زیر پونز نقشه داره پیش می‌ره و با یک عالمه موانع رنگارنگ و مواجهه با یک عالمه درِ بسته. یک مقداری باید ذهنهامون رو از اون تفکری که می‌گه تهران سرزمین رؤیاهاست پاک کنیم. ما نزدیک مرز افغانستانیم ولی بلطف خدا کارها جوری رقم می‌خوره که خیلیها خیال می‌کنند، تهرانیم.😊 لطفا از روی جمله‌های زیر ده بار در دفترهاتون بنویسید: تهران همه‌ی ایران نیست. تهران فقط پایتخت ایرانه. ایران از شهرها و روستاهای زیادی تشکیل شده. بچه‌شهرستانیها چلاق نیستن، بچه‌شهرستانیها فقط ساکن تهران نیستن و این تنها تفاوتشون با پایتخت‌نشیناس وگرنه در بسیاری از موارد حتی بلحاظ استعداد و توانمندی از پایتخت‌نشینها جلوتر و ممتازتر هم هستند.😊 .

امروز روز جهانی یتیمان جنگه مردم ایران سالهاست یتیمان یک جنگ نابرابرند. در نبرد حق علیه باطل، سالهاست خون پاک مردان ما به زمین ریخته می‌شه و فرزندان این خاک یتیم می‌شن و زنهای این کشور بی‌پناه می‌شن... اما با برخی از خونها انگار که همه‌ی ایران یتیم می‌شه! خونهایی مثل خون سردار سلیمانی، سردار حاجی‌زاده و سید ابراهیم رئیسی... ولی امسال اگه قرار باشه روز جهانی یتیمی هم باشه، بنظر من روز جهانی فرزند ستوان یکم رحیم مجیدیه که در سرمای مرز کردستان یخ زد و به شهادت رسید! سالهاست گرگها در مرزهای این کشور کمین دارند و مترصد فرصتی هستن تا کشور ما رو ببلعن و این مرزدارهای غیور ما هستن که این به گرگها اجازه‌ی ورود به خاک وطن رو نمی‌دن... یاد و خاطر تمام شهدای این خاک گرامی. #صلوات @sharaboabrisham

👆👆👆 نمای مچدمون از تو حیاط خونه‌ی ما. روی آبیهای توی متن بزنید جلوه‌های مختلفش رو ببینید💚 خیییلی عاشق مچدمون شدید. حق هم دارید. هر کی باشه عاشقش می‌شه بس که خوشگله ماشاالله 😊 یه بار براتون یه اردوی مچدگردی می‌ذارم پاشید بیاین از نزدیک ببینید عروس شهرمون رو💚 .

. عاشقانه‌ای کوتاه به مناسبت روز مرد با قلم ملیحه سادات مهدوی: پل‌ها کوه‌ها جاده‌ها رودخانه‌ها معابد و مساجد... همه و همه در آغوشِ سنگ‌ها نفَس می‌کشند... سنگ‌ها چقدر شاعرند وقتی عاشقانه‌ترین جاهای جهان سنگی‌اند! سنگ‌ها اگر نباشند آواز رود تمام می‌شود، پل فرو می‌ریزد، دامنِ کوه خالی می‌شود، جاده شوق رفتنش را گم می‌کند و معبد شکوهش را از دست می‌دهد... سنگ‌ها نویدِ رسیدنند، در کوه به قله، در جاده به مقصد، در پل به محبوب، در رود به دریا و در معبد به خدا‌! سنگ‌ها اگر نباشند زیبایی و شکوه در هم نمی‌آمیزد و آدم‌ها دیگر جایی پیدا نمی‌کنند که پایش عاشق شوند! آدم‌ها حواسشان نیست، اما تمام قرارهای عاشقانه‌شان را در آغوشِ سنگ‌ها می‌گذارند، پل‌ها، جاده‌ها و حاشیه رودها همیشه پُرَند از لحظه‌های دیدار... و این سنگ‌ها هستند که همیشه شاهدِ تندتر تپیدنِ قلبِ آدم‌ها بوده‌اند... سنگها لبخندها و اشکهای ثبت شده‌ی عاشق‌های عالمند در اوج دلتنگی‌ها و نهایتِ اشتیاق‌ها... آدم‌ها اما، همیشه، سنگها را، این با شکوه‌ترین ترانه‌های دنیا را متهم کرده‌اند به سختی و نامهربانی! سنگها و مردها شبیهِ همَند، در پُر بودن از شعر و مِهر و لبخند و در همان حال متهم بودن به نامهربانی و بی‌شعری و بی‌لبخندی! شاید برای همین شباهت است که مردها همیشه سرشان را با ساختنِ پل‌ها و جاده‌ها و دیوارها شلوغ می‌کنند، کسی چه می‌داند، شاید مردها وقتِ سرودنِ پل‌ها و جاده‌ها دلتنگی‌ها و درد دل‌هایشان را در گوشِ سنگها زمزمه می‌کنند! شاید برای خاطرِ همین درددل‌هایی که این مهربان‌های به ناحق شُهره به نامهربانی در گوشِ هم می‌خوانند، سازه‌های سنگی اینهمه به شعر شبیهند! شاید چون سنگها از داغِ دل مردها باخبرند، مردها عاشق که می‌شوند با محبوبشان حوالیِ سنگها قرار می‌گذارند... همانقدر که بودنِ سنگها برای ساختنِ عاشقانه‌ترین جاهای جهان لازم است، بودنِ مردها هم برای سرودنِ بلندترین عاشقانه‌های جهان لازم است... مردها اگر نباشند زن‌ها زیباییشان را گم می‌کنند، آوازشان تمام می‌شود، گیسوی‌شان آشفته بهم می‌ریزد و دیگر هیچ شعری برای سرودن سر نمی‌گیرد... چقدر مردها و سنگها شبیهِ همند در عاشقی و در اتهامِ همیشگی به بی‌عشقی... دنیا بدونِ مرد و سنگ نه فقط تکیه‌گاه که دیگر شعر هم ندارد... ✍ملیحه سادات مهدوی 🤛انتشار نوشته‌ها فقط با نام نویسنده و لینک کانال جایز است. @sharaboabrisham