آخرین بار کِی اینطوری گریه کرده بودم؟ انقدر بی‌تاب، اینطور با صدای بلند، با اینجور اشکهای مثل سِیل روان! روضه‌ی حضرت زهرا بود. من جای دیگری از این گریه‌های بلند و از این اشک‌های ناودانی، ندارم! حالا من چطور دوباره مثل روضه‌های حضرت زهرا گریه نکنم؟ وقتی یک نفر کنار مرقد حضرت خدیجه یاد من بوده. وقتی حضرت خدیجه یادِ من را انداخته توی دلِ کسی که اصلا نمی‌دانم کیست! دل اگر به دل راه ندارد پس چرا بانوی حجاز باید یادِ من کند و برای من پیغام بفرستد؟ بانو اگر قلب من را ندیده است و این عشقِ فزاینده را با همه‌ی دست و پا شکستگی‌اش اگر نپدیرفته است پس چرا به دلِ یک غریبه انداخته که حوالیِ مزارش یادِ من هم باشد؟ چگونه است حالِ عاشقی که از معشوق به او پیغامی برسد؟! آه خدای من و کسی چه می‌داند که من چقدر عاشقِ بانو خدیجه‌ام... این پیام قدِ یک فاطمیه برای من روضه داشت و از من گریه‌های بلند بلند گرفت... خدیجه خدیجه خدیجه...😭💚💚💚 جانم فدای خدیجه... .

برای ساعت پنج صبح این حجم از خورشید وسط آسمون، طبیعیه؟

خورشید سرک کشیده از یک بلندی آبشارِ طلائیش ریخته روی دامنِ زمین...

. قرار کردم از ۲۵ ذی قعده تا ۲۵ ذی حجه مدح امیرالمؤمنین بنویسم و خب به مناسبت دریافت این پیام دوست دارم چند خط در مدح بانوی حجاز بنویسم. و صد البته که مدح حضرت خدیجه، به واقع مدح امیرالمؤمنینه! چرا که امیرالمؤمنین در دامن حضرت خدیجه رشد یافتند و بیان فضائل بانویی که به مادرخواندگیِ امیرالمؤمنین نائل اومده در واقع اشاره به فضل امیرالمؤمنینه! این از مناقب امیرالمؤمنینه که بانویی این چنین ایستاده بر کرانه‌ی هستی و جای گرفته در عمق قلب پیغمبر، کفالت ایشون رو برعهده گرفته... البته که حضرت خدیجه رو خداوند متعال در هفت آسمان مدح کرده اونجا که به جبرئیل امر نموده برای پیغمبر خبر بیاره که خداوند در آسمانها روزی چند مرتبه به وجود خدیجه مباهات می‌کنه! و حضرت خدیجه رو پیغمبر مدح کرده اونجا که گریسته و سه بار تکرار کرده: دیگر کجا مثل خدیجه‌ای پیدا می‌شود؟ و حضرت خدیجه رو امیرالمؤمنین مدح کرده اونجا که در بستر شهادت و در لحظه‌ی رستگاری فرموده: همانا این خدیجه‌ی کبراست که به استقبالم آمده... و خدیجه‌ی کبری رو حضرت زهرا مدح کرده اونجا که بانو به مادریِ چون زهرایی مفتخر شده و حضرت خدیجه رو امام مجتبی مدح کرده اونجا که فرموده من از همه به خدیجه شبیه‌ترم و حضرت خدیجه رو اباعبدالله مدح کرده اونجا که وسط معرکه به دشمن فخر فروخته و با هزار غرور صدا زده: من پسر خدیجه‌ی کبری هستم... و چون منی کجای آفرینشه که قرار باشه در مدح حضرت خدیجه چیزی بنویسه؟ لیکن دلمون خوشه به این سخن گفتن‌ها به این نوشتن‌ها به این عشق‌ورزی‌ها... و شاید شایسته‌ترین مدح‌ها در شأن حضرت خدیجه این باشه: " خدیجه زنی‌ست که سرور کائنات، حبیبِ خدا، احمدِ محمود، دل در گروی او دارد..." محبتش بر قلبهای ما مبارک باد.💚 .

تهران ناهار دعوت شدم. من که تهران نیستم. شماها اگه هستید شماره رو بدم عدد ۷۷ رو پیامک کنید. برید ناهارشو بخورید. فوقش اونجا اگه پرسیدن شما تألیفاتتون چیه؟ می‌گید من مؤلف نیستم ولی مؤلفان را دوست دارم.

واقعا ممنونم از شما بزرگوارانی که این روزها هر بار که حرم مشرف شدید برای اهالیِ شراب و ابریشم هم سهمی قائل شدید.🙏 ویدئو ارسالی یکی از اعضای محترم کانال

وقتی یه بچه‌‌تهرون با بچه‌محل امام رضا میخواد کل بندازه😎😂 بچه‌محلای امام رضا همواره طرف مناظره رو به مرحله‌ی دهانم دوختی می‌رسونن😆

. _ شما خراسانی‌ها چرا دوست دارید همه چی مال شما باشه؟ _ همه چی مالِ ما هست! اون ساعتی که پاره‌ی تن پیغمبر در طوس جا گرفت، همه چی به خودیِ خود مال ما شد! از خاکمون زعفرون برخاست و از دل کویرمون شراب طهور. این منظومه چیزی نداره که به ما خراسونیها نرسیده باشه...🌱 . #از_لابه‌لای_چَت‌ها ✍ملیحه‌ سادات‌ مهدوی

نمای ابری و آفتابی و طلوع و غروب و رنگین‌‌کمونیش رو گذاشته بودم اینجا. نمای شبش رو هم تماشا کنید‌. این قطعه از بهشت که سربرآورده از بغلِ خونه‌ی ما...💚

و صبح...

آدمیزاد وقتهایی که دلش از این آبیِ پُررنج می‌گیرد کجا را دارد برود؟ برای این کهکشان بالاخره یک راه خروجی تعبیه کرده‌اند حتما؟ نمی‌شود که ما را ریخته باشند روی یک کُره و هیچ راه دررویی هم برایمان نگذاشته باشند! یعنی منظومه‌‌ی ما راهروی اضطراری ندارد؟! اگر نداشته باشد پس آدمها مضطر که می‌شوند چجوری باید خودشان را نجات بدهند؟ راستش من فکر می‌کنم خدا وقتی داشت این منظومه را می‌ساخت، فکرِ همه چیزش را کرد، حتی فکر راهِ فرارش را! همه‌ی جاده‌های منتهی به مشهد؛ از چهار سوی عالَم، راه درروهای این کهکشانند! کار اگر بیخ گرفت، آدمیزاد باید دست راستش را بگذارد سمت چپِ سینه‌اش و با سرعت حرکت کند سمت مشهد تا از حادثه‌ها جانِ سالم به در برد! خدا وقتی دست به خلقت برد اول از همه فکرِ جانِ آدمیزاد را کرد و برای رهایی از وقتهایی که آدم، لت و پار از غم و حادثه، یک گوشه از این کهکشانِ اندوه، گیر می‌افتد، باب‌الجواد را تعبیه کرد! خدا وقتِ آفرینش، همان اولِ کار، مشهد را گذاشت مرکزِ امداد و نجاتِ کهکشان تا نشان بدهد راضی به مُردنِ آدمها نیست و دلش نمی‌خواهد آدمیزاد یک‌مرتبه بیفتد و تمام کند! خدا مشهد را آفرید تا آدمیزاد بعد از هر بار جان دادن، دوباره راهی برای زنده شدن پیدا کند... مشهد، راهکار خدا بود برای احیای فرزندِ آدم بعد از هر مرتبه جان کندن... ✍ملیحه سادات مهدوی ❌نشر فقط با منبع https://eitaa.com/joinchat/3329950063C640e43cb5a