🔺شنیده شدن صدای انفجار در تنگه هرمز ✅ @shebrahimiii | رسانو

#دلنوشته ✍ شاهرخ ابراهیمی بعضی وقت‌ها یک جمله‌ی ساده از زبان یک بچه، آدم رو تا ساعت‌ها و حتی روزها به فکر فرو می‌بره... این #دلنوشته برای من هم یکی از همون لحظه‌ها بود. یک گفت‌وگوی کوتاه با یه دختر کوچولو، که باعث شد دوباره به این فکر کنم که ما بزرگترا، چقدر ناخواسته نگرانی‌هامون رو با بچه‌ها قسمت می‌کنیم. این دلنوشته درباره‌ی قسط و پول نیست؛ درباره‌ی مرزیه که گاهی بین «فهمیدنِ واقعیت» و «کشیدنِ بارِ واقعیت» برای بچه‌ها فراموش می‌کنیم... این داستان واقعی رو بخونید؛ شاید آخرش شما هم ، کمی بیشتر حواستون به سکوت بچه‌های اطرافتون جمع بشه...

... کاش بچه ها فقط بچه باشن... شاگردم بود... فکر کنم ۹ یا ۱۰ سالش می‌شد. یه دختر کوچولوی پر از احساس... ولی اون روز خیلی تو خودش بود. ساکت بود و مدام توی فکر. انگار یه چیزی گوشه‌ی دلش سنگینی می‌کرد. آخر جلسه صداش کردم و گفتم: «دخترم، چیزی شده ؟» گفت: «نه...» گفتم: «پس چرا انقدر تو خودتی؟» یه کم مکث کرد و گفت: «نه آقا چیزی نیست...» گفتم: «خب، آخه اصلا با بچه ها نبودی همه ش خیره به دیوار روبه رو؟» باز یه کم سکوت کرد... هی حرف زدیم، هی پرسیدم، هی سعی کردم بفهمم چی توی دلشه، تا بالاخره حرف اصلیشو زد: «آخه آقا قسطای بابام نزدیکه...» همین یه جمله کافی بود که چند لحظه بهتم ببره. یه بچه‌ی ۹، ۱۰ ساله... نشسته بود و نگران قسط باباش بود. ممکنه بگیم خب، مگه می‌شه بچه توی خونه زندگی کنه و از مشکلات اقتصادی بی‌خبر باشه؟ مگه می‌شه گرونی و قسط و خرج زندگی رو نبینه و نفهمه؟ نه... معلومه که نمی‌شه. منم نمی‌گم بچه‌ها رو بذاریم توی یه حباب و از واقعیت زندگی دورشون کنیم. بالاخره زندگی سختی داره، مشکل داره، فشار اقتصادی داره و بچه هم بخشی از همین خانواده‌ست. حرف من یه چیز دیگه‌ست... یه فرق بزرگی هست بین اینکه بچه بفهمه یه مشکلی وجود داره و اینکه اون مشکل، تبدیل بشه به دغدغه‌ی ذهنی و اضطراب خودش. بین اینکه بدونه «بابا یه قسط داره» و اینکه دلش شور بزنه که «بابا چجوری قسطشو بده؟ اگه نتونه چی؟» یه فاصله‌ی خیلی زیادیه. حل کردن مشکلات زندگی، حتی اگه سخت باشه، کار بزرگترهاست. بچه می‌تونه شرایط رو بفهمه، ولی قرار نیست بار عاطفی و اضطراب اون شرایط رو هم به دوش بکشه. بچه‌ها خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم می‌فهمن. نگرانیِ توی چشم مامان و بابا رو می‌بینن، لحن حرف زدنمون رو می‌شنون، سکوت‌هامون رو می‌فهمن... و گاهی همون چیزی که برای ما یه «مشکل مالی» ساده‌ست، برای ذهن یه بچه تبدیل می‌شه به یه عالمه سؤال و ترس. ...

... شاید بد نباشه یه کم از این همه هیاهوی رسانه‌ای فاصله بگیریم. از این همه نمایشِ زندگی‌های بی‌دغدغه، از مقایسه‌ها، از تصویرهایی که مدام بهمون می‌گن کی چی داره و کی کجا رفته و زندگی چقدر باید بی‌نقص باشه... یه کم برگردیم به واقعیت‌های زندگی. به همین بچه‌ای که کنارمونه. به حال دلش. به چیزایی که شاید نمی‌گه ولی داره با خودش حمل می‌کنه. گاهی فکر می‌کنم ما انقدر درگیر چیزی شدیم که توی صفحه‌ی گوشی می‌بینیم، که یادمون رفته واقعیتِ زندگی، همین آدم‌هایین که کنارمون نشستن. همین دختر کوچولویی که شاید توی کلاس ساکت نشسته، ولی توی سرش داره حساب و کتاب قسط باباش رو می‌کنه. کاش حواسمون باشه... بچه قرار نیست از واقعیت دنیا بی‌خبر باشه، اما قرار هم نیست زودتر از موعد، بار دنیا رو روی دوشش بذاریم. شاید نتونیم قسط‌ها رو حذف کنیم، شاید نتونیم شرایط اقتصادی رو یک‌شبه تغییر بدیم، اما می‌تونیم کاری کنیم که نگرانی‌های بزرگترها، کودکیِ بچه‌ها رو نبلعه. ...

... اون روز، بیشتر از خودِ قسط، فکر یه چیز دیگه توی سرم موند... اینکه یه دختر ۹ ساله، چطور انقدر زود یاد گرفته نگران چیزی باشه که هیچ نقشی توی حل کردنش نداره؟ ما بزرگترا خیلی وقت‌ها خیال می‌کنیم بچه‌ست و نمی‌فهمه... اما می‌فهمه. خیلی چیزها رو می‌فهمه. فقط بلد نیست با این فهمیدن‌ها چیکار کنه. شاید نتونیم قسط‌ها رو حذف کنیم، نتونیم گرونی رو کم کنیم، نتونیم همه‌ی سختی‌های زندگی رو از جلوی پای خانواده‌هامون برداریم... اما کاش بتونیم یه کاری کنیم که سختی‌های زندگی، کودکیِ بچه‌هامون رو ازشون نگیره. کاش وقتی بچه‌ای می‌گه: «قسطای بابام نزدیکه...» اولین چیزی که به ذهنمون می‌رسه این نباشه که «خب، بچه هم باید شرایط رو بفهمه»؛ یه لحظه به این فکر کنیم که چرا این نگرانی، اصلاً باید به این سن و سال رسیده باشه؟ کاش کمی از صفحه‌ها فاصله بگیریم، از نمایش‌های بی‌پایان زندگی‌های بی‌دغدغه، و برگردیم به همین زندگی واقعی... به بچه‌ای که روبه‌رومونه، به سکوتش، به چشم‌هاش، به بغضی که شاید هنوز اسمش رو هم بلد نیست. چون یه روز بزرگ می‌شه... و شاید از خیلی چیزهای کودکی چیزی یادش نمونه؛ نه اسباب‌بازی‌ها، نه مداد رنگی‌ها، نه حتی خیلی از روزهای مدرسه... اما ممکنه یادش بمونه یه زمانی، وقتی فقط ۹ سالش بود، دلش برای قسط باباش شور می‌زد. درستش اینه بچه‌هامون وقتی بزرگ شدن، اگر قراره چیزی از کودکی‌شون یادشون مونده باشه، صدای خنده‌هاشون باشه... بوی دفتر نو باشه... دست‌های گرم پدر و مادرشون باشه... نه صدای قسط و بدهی و نگرانی. کاش نذاریم بچه‌هامون، هزینه‌ی بزرگ بودنِ ما رو با از دست دادنِ کودکی‌شون پرداخت کنن. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

امسال اصلا دوست ندارم مهر شروع شه... #ماکان_نصیری ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🌻بسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ 💛💭السّلامُ عَلَیْکَ یا صاحِبَ الزَّمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا خَلیفَةَ الرَّحْمانِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا شَریکَ الْقُرْآنِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا قاطِعَ الْبُرْهانِ . اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا إِمامَ الْإِنْسِ وَ الْجانِّ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَ عَلى آبائِکَ الطَّیِّبینَ ، وَ أَجْدادِکَ الطَّاهِرینَ الْمَعْصُومینَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ... ✅ @shebrahimiii | رسانو

هر روز فقط یک آیه برای ارتباط با خدای مهربونمون❤️ می خوایم ختم قرآن بگیریم اون هم با همین یک آیه یک آیه ها 😌✨ روی لینک زیر کلیک کن و یک یا چند آیه بخون👇 https://khatmnoor.ir/khatm/13545 ✅ @shebrahimiii | رسانو

... امروز چندتا آیه بیشتر بخونیم و هدیه کنیم به حضرت شاه‌عبدالعظیم حسنیﷺ❤️

با نور تو راه مستقیمی داریم در صحن تو جنةالنعیمی داریم دلتنگ کریم اهل‌بیتیم ولی صد شکر که سَیّدالکریمی داریم 📆ولادت حضرت عبدالعظیم مبارک 🎉 ✅ @shebrahimiii | رسانو