سیاست اسرائیل از هند تا لبنان 🔸مصطفی برغوثی سیاستمدار و تحلیلگر فلسطینی در مصاحبه خود از نقش آمریکا در تقویت روابط اسرائیل_هند میگوید او می‌گوید که هند در گذشته با فلسطین همراه بود اما با مشروط کردن خرید سلاح از اسرائیل توسط آمریکا این همراهی به همکاری با اسرائیل تبدیل شد ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

🔸 تپه علی الطاهر این روزها احتمالا نام تپه علی الطاهر را شنیده اید‌. جایی که بیشترین درگیری میان حزب الله و اسرائیل در جریان است این تپه به نام علی الطاهر نامگذاری شده است که زیارتگاه تاریخی او در قله آن قرار دارد. 🔸 گفته می‌شود علی الطاهر فرمانده‌ای در ارتش‌های تاریخی مسلمانان بود که در جنگ‌های علیه صلیبیون به شهادت رسید و در بالای تپه دفن شد. این زیارتگاه که با گنبدی پوشیده شده است، در سال ۱۱۸۰ هجری قمری (تقریباً ۱۷۶۶ میلادی) توسط حاج علی هلال مرمت شد. موقوفات این زیارتگاه توسط خانواده‌هایی از نبطیه اداره می‌شود و این مکان از نظر تاریخی با چشمه باستانی معروف به "عین الطاهره" (چشمه پاکی) مرتبط است. این مکان دیدنی توسط چندین مورخ و جهانگرد، مانند ادوارد رابینسون و سید محسن الامین در کتاب "خطات جبل عامل" (نقشه‌های جبل عامل) ذکر شده است. در حال حاضر، این مکان به عنوان گورستان مهاجمان و اشغالگران شناخته می‌شود. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 عمر نشابه نویسنده و پژوهشگر لبنانی از محرم متفاوت لبنان نوشت: 🔴 مادران شهدا و بیرق‌های عاشورا هر سال، سالگرد عاشورا با خود معانی فداکاری، صبر و پایداری بر حق را به همراه می‌آورد؛ اما امسال این مناسبت بیش از هر زمان دیگری با وجدان مردم لبنان در جنوب، بقاع و ضاحیه جنوبی بیروت پیوند خورده است. 🔸 عاشورا دیگر صرفاً یک مناسبت دینی یا یادبودی تاریخی به نظر نمی‌رسد، بلکه به بخشی از زندگی روزمره مردمی تبدیل شده که خود معنای فقدان، درد و ایستادگی را تجربه کرده‌اند. بر این مناطق، روزها، ماه‌ها و سال‌های سنگینی از تجاوزهای اسرائیل گذشته است؛ تجاوزهایی که جان عزیزان، فرزندان، برادران و خویشاوندان را گرفت، هزاران زخمی برجای گذاشت، روستاها، شهرک‌ها و محله‌های مسکونی را ویران کرد و خانه‌ها، معیشت‌ها و خاطره‌ها را با خود برد. با این حال، این تجاوزها همچنان ادامه دارد و هنوز خانواده‌های بسیاری در انتظار فرزندان مفقود یا ربوده‌شده خود به سر می‌برند. با این همه، در صحنه‌ای که معنای صبر و استواری را خلاصه می‌کند، مادران شهدا، خانواده‌های آنان، دوستانشان و مردم محیط مقاومت، با وجود همه خطرها، در برپایی مجالس عاشورایی و احیای شب‌های حسینی تردید نمی‌کنند. 🔴در دل این رنج، مضیف‌ها، خیمه‌های عزا، مجالس ذکر و نماز در خیابان‌های ضاحیه، جنوب و بقاع برپا می‌شود. پرچم‌های سیاه و سرخ برافراشته می‌شوند و بلندگوها نام امام حسین و اهل‌بیتی را طنین‌انداز می‌کنند که در برابر ظلم ایستادند و هرگز بر سر حق سازش نکردند. در کنار شعارهای امام حسین، حضرت زینب و حضرت ابوالفضل عباس، تصاویر شهدای فرزندان این سرزمین نیز بالا می‌رود؛ همان‌هایی که به کاروان اهل‌بیت پیوستند و پشت سر خود مادران، پدران، کودکان و رؤیاهایی را بر دیوار خانه‌ها باقی گذاشتند. 🔸در بسیاری از لحظه‌ها، صدای مجالس حسینی با وزوز پهپادهای اسرائیلی که همچنان آسمان لبنان را نقض می‌کنند، درهم می‌آمیزد و احیای عاشورا به کنشی روزانه از مقاومت و چالش تبدیل می‌شود؛ کنشی که تأکید می‌کند ترس نمی‌تواند یاد شهدا را خاموش کند و اراده زندگان را بشکند. 🔴 در چشمان مادران داغ‌دیده، روایت‌هایی بی‌پایان نهفته است. تصاویر فرزندان در میدان‌ها، فقط عکس نیستند؛ بلکه گواهانی بر فداکاری‌هایی‌اند که در برابر ظلم، اشغال و تجاوز انجام شده است. با این حال، بسیاری از مادران در سیره امام حسین و اهل‌بیت، تسلایی می‌یابند که با هیچ تسلای دیگری شبیه نیست. وقتی شهید بخشی از مسیر حقی می‌شود که حسین نماینده آن است، اندوه به صبر تبدیل می‌شود و اشک‌ها به نیرویی بدل می‌گردند که مانع شکست می‌شود. 🔥شاید چشمگیرترین نکته در این محیطی که زخم‌ها آن را به درد آورده، توان شگفت‌انگیزش برای برخاستن از زیر آوار باشد. اینجا، در ضاحیه سربلند و استوار، با وجود همه آنچه بر سرش آمده، دانش‌آموزان و دانشجویان دوباره به مدارس و دانشگاه‌های خود بازگشته‌اند و کتاب‌ها و رؤیاهایشان را در دست دارند. 🔸این، پیروزی‌ای از نوعی دیگر است؛ پیروزی انسان بر درد و پیروزی اراده بر ترس. مقاومت فقط در میدان‌های رویارویی نیست، بلکه در توان ادامه دادن، و در چنگ زدن به زندگی با وجود خون، ویرانی و رنج نیز هست. مقاومت یعنی مادری که پس از شهادت همسر یا فرزندش، تربیت فرزندان خود را ادامه می‌دهد؛ دانش‌آموزی که با وجود تهدید دشمن اسرائیلی علیه خانه، مدرسه و روستایش، کتابش را باز می‌کند و درس می‌خواند؛ و کارگری که آنچه ویران شده را دوباره می‌سازد، در حالی که می‌داند تجاوز صهیونیستی ممکن است هر لحظه بازگردد. ⏺ از اینجاست که عاشورا چیزی فراتر از یک یادبود به نظر می‌رسد. عاشورا مدرسه‌ای روزانه است که مردم از آن معنای صبر، پایداری و عقب‌نشینی نکردن از ارزش‌ها و اصول را می‌آموزند. همان‌گونه که حسین در کربلا ایستاد و تسلیم ظلم نشد، بسیاری امروز نیز به حق خود در زمین، کرامت و زندگی‌شان پایبند مانده‌اند؛ هر اندازه هم که هزینه‌ها سنگین باشد. مردم جنوب، بقاع و ضاحیه ثابت کرده‌اند که قدرت حقیقی فقط در توان جنگیدن نیست، بلکه در توان صبر کردن نیز هست. صبر، تسلیم شدن در برابر درد نیست؛ بلکه امتناع از آن است که درد به شکست تبدیل شود. این صبری است که از میان ویرانه‌ها امید می‌سازد، زندگی را بر فراز آوار دوباره بنا می‌کند و با وجود سنگینی خسارت‌ها، انسجام جامعه و پایداری آن بر حق را حفظ می‌کند. در عاشورا، هنگامی که اشک‌های اندوه با غرور ایستادگی درهم می‌آمیزد، حقیقت این مردم بیش از هر زمان دیگری آشکار می‌شود: مردمی که باور دارند حق نمی‌میرد، فداکاری از میان نمی‌رود، و صبر تنها یک فضیلت اخلاقی نیست، بلکه راهی به سوی رهایی، کرامت و بقاست. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠وفیق صفا از شخصیت های شناخته شده حزب الله است که به صراحت در انتقاد مشهور است. پخش خبر استعفای او در سال گذشته از مسیولیت هماهنگی سیاسی پارلمانی حزب الله پرحاشیه شد 🔸او در گفتگویی می‌گوید رخنه امنیتی در حزب الله نفوذ انسانی نیست، کاملا فنی است ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 خانم آلاء القطراوی، شاعر و نویسنده‌ی ساکن غزه و مادر ۴ شهید طوفان الاقصی در متنی با عنوانِ علّمني سيّدنا «الحسين» عليه السلام نوشت: 🔸مولای ما، حسین -علیه السلام- به من آموخت که غزه شبیه کربلا است. [آموخت] که هر شهیدی که از غزه عروج می‌کند، «یک حسین دیگر» است. و [آموخت] که جرم فقط از آن قاتل نیست؛ بلکه تمام همکارانش، «آنکه دستور داد، آنکه اجرا کرد، و آنکه آن را تحسین کرد» نیز [مجرم هستند]. برای همین، به ذبح شدن هر روزه‌ی خودمان فکر می‌کنم؛ پس همانگونه که قاتل حسین فقط «شمر بن ذی‌الجوشن» نیست، قاتل ما نیز فقط صهیونیست‌ها نیستند. ❗️و چقدر شبیه است حکومت صهیونیست‌ها به حکومت یزید بن معاویه! آنکه در قتل مولای ما، اباعبدالله الحسین و هفتاد نفر از اهل بیت پیامبر (ص) محزون نشود، هیچ چیز در دنیا او را محزون نمی‌کند. هرگز فرد پست‌تر، یزید بن معاویه، بر فرد والاتر، حسین بن علی علیه السلام، حکومت نخواهد کرد. برای همین، مرگ برای حسین افتخار شد و حکومت، برای یزید بن معاویه مایه‌ی لعنت و ذلت. 🔸درمورد ایثار شنیده بودم. اما آن را آنجا دیدم که مولای من، ابوالفضل، عباس بن علی، به نهر فرات رسید. او در نهایت عطش بود اما نگذاشت آب، دهانش را لمس کند پس تمام کرامت‌های عاقبت به خیری برایش رقم خورد: شهید، کشته‌ی تیغ خیانت، تشنه، و ایثارگر که دیگری را بر خود ترجیح داد. اگر برادر یا دوستی مانند ابوالفضل، عباس بن علی -رضی الله عنه- داشته باشی، [سختی‌های] دنیا بر تو آسان می‌شود، حتی اگر از تشنگی رو به موت باشی. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠دعای مومن، بلاگر نوجوان غزاوی در روز عاشورا ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

«وئام وهاب» رهبر حزب«توحید عربی» و همچنین یکی از رهبران سیاسی شناخته شده در سطح منطقه و لبنان در سخنانی جنجالی اعلام کرد که در صورتی‌ که شرع قصد ورود به لبنان را داشته باشد ما دروزی ها همراه با حزب الله بر علیه آنها خواهیم جنکید تا اتفاقاتی مانند «سویدا»تکرار نشود. همچنین اعلام کرد حزب الله توانایی دارد در چند ساعت شهر حمص سوریه را به دست گیرد ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 در سایت شعوبا بخوانید: بازگشت به لبنان،آیا سوریه جام تلخ را خواهد نوشید؟ ایلی القصیفی تحلیلگر و روزنامه نگار لبنانی بررسی میکند: از زمان آغاز جنگ میان «حزب‌الله» و اسرائیل در ۲ مارس گذشته، یک پرسش اساسی بارها تکرار شده است: آیا «سوریه جدید» در این جنگ علیه «حزب‌الله» مداخله خواهد کرد؟ ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 ابراهیم الموسوی نماینده فراکسیون وفاداری به مقاومت نسبت به توافق اخیر میان دولت لبنان_رژیم صهیونیستی نوشت: 🔸وقتی نخست‌وزیر دشمن، نتانیاهو، توافق چارچوب را یک دستاورد توصیف می‌کند، این به معنای خیانت و کوتاهی تاریخی، تسلیم شدن و تن دادن به دیکته‌های دشمن است. آنچه توافق چارچوب نامیده می‌شود، از نظر حقوقی و قانون اساسی باطل و بی‌اعتبار است و هیچ مشروعیتی ندارد. توافق جوزف عون و نتانیاهو نه به لبنان ربطی دارد، نه به ما، و نه به هیچ شهروند لبنانی آزاد، شرافتمند و مستقلی. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

«اما و اکنون که...» 1⃣ بخش اول بشار اللقیس روزنامه نگار و نویسنده لبنانی در روزنامه الاخبار نوشت: اما و اکنون که به آنچه رسیده‌ایم رسیده‌ایم — به این فروپاشی سیاسی و اجتماعی — سخنی باید گفته شود. لبنان امروز کشوری است بی‌قرارداد اجتماعی؛ و این حرف تازه‌ای نیست، چه مفاد توافق طائف با خروج سوریه از لبنان در سال ۲۰۰۵ به پایان رسید. لبنان امروز بدون کمترین پایه‌ای برای همزیستی میان اجزایش زندگی می‌کند؛ و این هم حرف تازه‌ای نیست، چه این همزیستی اصلاً به‌ندرت وجود داشت. لبنان امروز زیر یوغ حکومتی شکست‌خورده نفس می‌کشد؛ و این هم تازه نیست، چه ما لبنانیان به چنین شکستی خو گرفته‌ایم. آنچه در این صحنه تازه است این است که ما شاهد مرگ دولت هستیم، در تمام معنای این کلمه. 🔸رفتار نخست‌وزیر پس از جنگ اسرائیل در سال ۲۰۲۴، رفتار ارتش لبنان با آغاز این دور از جنگ در جنوب، رفتار هیئت مذاکره‌کننده لبنانی در واشنگتن، رفتار «شهروندان» در برابر این خلأ همه‌جانبه — همه اینها نشانه‌هایی هستند که به یک معنای واحد اشاره دارند: مرگ ایده دولت، هم در ذهن سران و هم در ذهن زیردستان. ❗️نه کسی کسی را بازخواست می‌کند، نه کسی چیزی از کسی انتظار دارد؛ و این شیرین‌ترین چیز در این ماجراست. جامعه‌ای سبک‌بار و حکومتی که از آن هم سبک‌تر است در مسئولیت و تعهد. مذاکرات دریایی پیشین هم حال بهتری نداشتند. آیا به یاد می‌آورید که دولت سنیوره در سال ۲۰۰۷ به دلیل اشتباه تیم مذاکره‌کننده، صدها مایل دریایی را به قبرس واگذار کرد؟ آری، با همین سبکسری مذاکرات امروز اداره می‌شوند؛ اما تفاوت بنیادی میان آن لحظه و این لحظه وجود دارد. مذاکرات امروز به بهای خون لبنانیان در جنوب پیش می‌رود. و در واشنگتن طرفی لبنانی حضور دارد که به قول ولید جنبلاط «اسرائیلی‌تر از اسرائیلیان» است. نکته: من جنبلاط را از شناخت‌ترین کسان نسبت به این افراد می‌دانم. و برای درک حقیقت توصیف او نیازی نیست بیش از این بدانیم که این افراد به چه طبقه‌ای تعلق دارند. شخصاً اعضای هیئت مذاکره را «یتیمان رنه بِسون» می‌نامم. برای کسانی که رنه بسون را نمی‌شناسند، او مدیر بانک سوریه و لبنان پیش از ۱۹۵۳ بود. این فرانسوی اقتصاد لبنان را طراحی کرد و درآمدهای قدرت را میان اربابان فئودال بیروت و کوه لبنان تقسیم کرد. تناقض اینجاست که خاندان‌هایی مانند معوض و حماده از بزرگ‌ترین بهره‌مندان از بسون بودند. همین طبقه بود که ساختاراً تابع فرانسه بود و سپس آمریکا، و اکنون مذاکرات با اسرائیل را به نام ما اداره می‌کند. 🔸در هر حال، موضوع مقاله‌ام توقف بر سر این افراد نیست. آنان نتیجه‌اند نه علت. پرسش این است: چگونه به اینجا رسیدیم؟ چه کاشتیم که این همه فلاکت درویدیم؟ (یکی از دوستانم می‌گوید حتی اگر جو هم می‌کاشتیم، حاصل اینگونه نمی‌شد.) بیایید اعتراف کنیم که ترسناک‌ترین چیز در این صحنه، احساس نبود هیچ راه خروجی است. مشکلی که با آن روبروییم چنان درهم تنیده است که به‌سختی می‌توان آن را باز کرد. مشکلی است فرقه‌ای، طبقاتی، اجتماعی و سیاسی در آن واحد. و مشکلی است که به ریشه شکل‌گیری دولت در لبنان گره خورده، به رابطه‌اش با اجزای داخلی و محیط خارجی، به هویتش و کارکردش. بیایید اعتراف کنیم که هر کسی سهمی در آنچه به آن رسیده‌ایم دارد. نمی‌گویم همه به یک اندازه مسئولند، اما همه در ساختن این بحران نقش داشته‌اند. ⚠️ گفتمان میثاق در بن‌بست از مدتی پیش، دانشگاهیان و مسئولانی از محیط مقاومت واژه «میثاقیت» را به کار می‌برند. البته تاریخ میثاقیت در لبنان دراز است، از زمانی که ریاض الصلح نخستین بیانیه دولتی‌اش را قرائت کرد. اما آنچه شخصاً برایم اهمیت دارد، معنا و مقصود این واژه امروز است. اینان برای میثاقیت نظریه می‌پردازند به مثابه روح قانون اساسی و ستون آن و آنچه باید باشد، در گفتمانی که ادبیات میشل شیحا و شارل مالک و موسی صدر و یاسر عرفات را درهم می‌آمیزد. حاصل، نوعی فانتزی جادویی است که — به گمان اینان — ورود شیعیان به پارچه لبنانی را تضمین می‌کند و گزینه مقاومت را به عنوان گزینه‌ای شیعی حفظ می‌نماید. مشروعیت ملی به نظر اینان بر تجمیع مشروعیت‌های فرقه‌ای استوار است. نوعی همزیستی فرقه‌ای که پذیرش همه از همه را تضمین کند. و چون مقاومت گزینه تشیع سیاسی است، توافق‌گرایی، مقاومت را حفظ و حضورش را در پارچه ملی لبنانی تضمین خواهد کرد. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

«اما و اکنون که...» 2⃣ بخش دوم بشار اللقیس روزنامه نگار و نویسنده لبنانی در روزنامه الاخبار نوشت: 🔸واقعیتی که باید با آن روبرو شد جنگ اخیر ثابت کرد که مقابله با اسرائیل از توان هر فرقه‌ و گروهی برای پیش بردن تنها فراتر است. اسرائیلیان سال‌هاست به «عقیده الضاحیة» (ویرانگری عظیم) و هزینه نامتناسب ضربه زدن به هر «جماعت» یا «طایفه» پی برده‌اند. در کتاب «جنگ‌های کوچک برای ارتش اسرائیل» (منتشر شده توسط مرکز BESA در سال ۲۰۱۷)، هلل فریش، استاد علوم سیاسی دانشگاه بار-ایلان، رویکردش را به مسئله شیعی و حزب‌الله در لبنان ارائه می‌دهد و می‌گوید: «باید شیعیان را با خطر نابودی روبرو کنیم اگر هر درگیری میان ما و حزب‌الله رخ دهد.» و پس از بررسی نرخ باروری شیعیان در لبنان، فریش به این نتیجه می‌رسد که کلید شکست حزب‌الله «ضربات شدید به حزب در ضاحیه، نبطیه و بقاع» است. پژوهشش مفصل است و قصد کالبدشکافی آن را اینجا ندارم؛ اما آنچه خواستم بگویم این است که معضلی به نام طایفه گرایی مقاومت را محاصره کرده و همچنان می‌کند، و این طایفه گرایی امکان اجماع ملی را از مقاومت می‌گیرد. این امر دلسوزان را ملزم می‌کند که به فراتر رفتن از این تنگنا بیندیشند. ⚠️مشکل دومی که جنگ نشان داد این است: برخورد با دولت صرفاً به منزله «آپارتمانی اجاره‌ای» تقریباً دولت، جامعه و مقاومت را به یکسان تهدید می‌کند. نباید دولت همچنان در حاشیه اولویت‌های مقاومت بماند. آیا کسی از ما می‌تواند تصور کند انتخاب رئیس بانک مرکزی‌ای مانند کریم سعید — که با موافقت دوگانه بزرگ به قدرت رسید — که به ضرورت اعلام جنوب لبنان، از دامور تا ناقوره، به منزله منطقه پرواز ممنوع و منزوع از سلاح باور دارد، و سپس بپرسیم چطور هیئت دولتی حاضر به از دست دادن حاکمیت لبنانی شد؟ ⚠️نیاز است که امروز درباره دولت و مقاومت در فضای خیال سیاسی نوینی اندیشید. نه رویکردهای استشراقی طایفه ایی دیگر کارآمد است یا قانع‌کننده، نه نقطه عزیمت تفکر استعاری از توافق‌گرایی‌هایی که ربطی به لبنان و بحران‌هایش ندارند. اما و اکنون که واقعه افتاد، بکوشیم ولو یک بار بیندیشیم — به راه خروجی از این هرج و مرج فراگیر. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba