"نبض"
برفراز آسمان های ایران
قلم تقدیرم را برداشته ام ومینویسم..
قلم،بوی خاک میدهد،
بوی یک سرخی ناب آهنین
که رگه های حیات دارد.
رگههایی که از دل کوههای صبور گذشتهاند
و در شریان دشتها دویدهاند،
تا به نبض مردمانی برسند
که هنوز با طلوع، امید را نفس میکشند.
قلمم میلغزد بر پهنهی آبیِ بلند،
برفراز ابرهایی که سایهشان
بر گندمزارهای طلایی میافتد؛
و هر واژه، دانهای میشود
که در خاکِ خسته اما نجیب
جوانه میزند.
مینویسم از باد،
از آن نسیمی که از کویر برمیخیزد
و قصهی کاروانها را
در گوشِ شبهای خاموش زمزمه میکند.
مینویسم از باران،
که بر شانههای البرز میبارد
و در آغوش زاگرس
ترانهی رودها را میسراید.
سرخیِ آهنینِ قلمم
نه از جنگ،
که از جوششِ دلهاییست
که برای ساختن میتپند؛
دلهایی که آفتاب را
به خانههای کاهگلی دعوت میکنند
و چراغ را
تا سپیده روشن نگاه میدارند.
برفراز آسمانهای ایران
تقدیر را نه چون حکمی سرد،
که چون دعایی گرم مینویسم؛
دعایی به وسعت همین آسمان،
که هر ستارهاش
نامی از امید دارد.
و در پایان هر سطر
دست بر سینه میگذارم،
گوش میسپارم به تپش خاک،
و میدانم
تا وقتی نبض میزند،
قلم من
از نو خواهد نوشت.
-به قلم شوراکا
ای شاهانِ باستانی!
ای شاهنشاهان جهان!
ای یونانیانِ فاتح!
ای جوانمردانِ پارت!
ای شاهان نوساخته!
ای پایهگذارانِ خراسان!
ای شمشیرِ سیستان!
ای فرهنگپرورانِ خراسان!
ای کوهستاننشینانِ زاگرس!
ای دیوانسالاران!
ای سلاطینِ غزنه!
ای ترکانِ ساماندهنده!
ای سوارانِ خوارزم!
ای خانزادگان ایران!
ای شمشیرِ شورشاد!
ای نگهبانانِ تشیع!
ای ناجیان فاتح!
ای احیاگرانِ مرکزی!
ای غافلانِ کژ طبع!
ای پهلوانِ مدرنسازی!
ای نوآفرینانِ انقلاب!
به من بگویید،
که بغض های ایرانی ام را
بر کجای خاک سر دهم؟
-به قلم شوراکا