پوست لبم تموم شد اما فکر کردن به اون موضوع هنوز تموم نشده.

رفتنت اندازه‌ی قسمت آخر سریال موردعلاقم، تیکه‌ی آخر پیتزا، سفید شدن اولین تار موی مامان، روز آخر مدرسه، غروب جمعه‌ی پاییز، باختن تیم مورد علاقه‌ی فوتبالیم به رقیب، مرگ ستاره‌‌های مورد علاقه‌ی سینماییم و آهنگ the loneliest از مانسکین؛ غم‌انگیز خواهد بود عزیزم.

من مطمئنم که اعضای بدن هم عاشق میشوند مثلا همین حافظه، چگونه است که شام دیشب را به یاد نمی‌اورد اما یاد تورا ثانیه به ثانیه به جانم می‌اندازد؟

او ماه بود؛ گاهی کامل و پر نور، گاهی زخمی و رنگ پریده. اما این چیزی از ماه بودنش کم نمی‌کرد، ماه برای آسمان، همیشه ماه است.

ترک شدن از سمت آدم موردعلاقه خیلی بده، تا یه مدت طولانی حس ناکافی بودن ذره ذره آبت می‌کنه.