هیچ وقت یادم نمیره. هیچ وقت. پام لیز خورد. سر خوردم و از پشت افتادم توی آب. دست و پا؛ دست و پا؛ دست و پا. "هیچکس برای کمک بهت نمیاد. تو می‌میری!" فرمان مکرر مغزم این بود. دست و پا؛ خوردن آب شور و داغ؛ دست و پا. برای یک لحظه اومدم بالای سطح آب. هیچکس برای کمک نیومده... دوباره لیز خوردم. دست و پا؛ اشک؛ آب شور؛ دست و پا. بالاخره میام بالا و به ساحل نگاه می‌کنم. تا الان داشتن نگاهم می‌کردن. هیچکس برای کمک نیومد. نیما یوشیج عزیزم؛ من هیچ شعری رو به اندازه شعر "آی آدما" درک نکردم. هیچ شعری! _سکوت