خانواده -

بی فایده بودن-

دلتنگی-

درد نشدن -

کی میگه یه شب هزار شب نمیشه!

فردا میشه دوماه؛

و چقدر زمان بی رحم است.

آدم های خوش انرژی کاملا معلوم‌ان، کسایی که بد انرژی ان از اونا معلوم تر انقدر که بهشون میرسم میخوام بگم اگه فحش نمیدی دست تکون بدم

دیدین یادم رفت تولد بابارضارو تبریک بگم.

با اینکه هنوز دو روز مونده که امسال من هم تموم بشه ولی امروز پایان خوبی بود برای یه سال دیگه از زندگی.

چه شبی بود امشب

آغاز یا پایان؟! آغاز قدم های تازه ، روبه هدفی که خاک میخوره یا پایان قدم های کوتاه و شکسته ای که سال گذشته برداشتی؟! پایان غم انگیز نیست بلکه شادی بخشه ،وقتی سالی باشه که به جای رشد باتلاق شده بود. روحی که گیر کرده بود تو منجلاب و جای پیشرفت چشم دوخت به مسابقه ی دو و تماشگر بازیکنان آشنای تو زمین شد ، سالی که جای دستاورد ازش اشک موند و حال بد ، تک تک حالات متعلق به روح توعه به چیزیه که ازش باقی مونده وگرنه که روز های خوب کم نبود. دوست داشتم به جای نوشتن توی سال تحویل و نو شدن سال ، روز تولدت تیکه های گمشده‌ات رو پیدا کنم و کنار هم بذارم تا ببینم چقدر با خودت رشد آوردی منِ عزیز. حالا که به اینجا رسیدی کوله‌ات خالی از رشده و تموم جیب هاش سیاه از غمه ولی چیزی که توی چشم میزنه جیب بزرگتریه که نورش روی غم هات تاثیرش رو گذاشته ، تو با خودت "امید" آوردی ، امیدی که ذره ذره بهت تزریق شده به خاطر آدم هایی که کنار خودت داشتی ؛ آدم هایی که اگه نبودن کنارت شاید اصلا کوله ای به اینجا نمیرسید که حالا من بخوام بشینم این گوشه‌ی اتاقمو به سه کنج دیوار خیره بشم تا جمله ی بعدیم رو مرتب کنم و بنویسم از تو. در آخر از آغاز بگم ، هر چقدر پایان شادی بخشه آغاز غم انگیزه. ولی امروزو فرداها آغازیه برای مسیری که تو رو درونش میبینم؛ آغازی که امیدوارم پایانش همونجوری باشه که لابه لای رویاهامونه. تولدت مبارک منِ عزیز - ۱۴۰۵/۲/۱۲ . ۱۰:۳۰