یکباره چه محتاج شدیم :)!›

خون می رود به صفحه که املا کنم تو را نامت بزرگ بود … نشد جـا کنم تو را...!

❞ آدم‌ها، چه در برابر رنج‌ها و مصيبت‌ها و چه همراه كامروايى‌ها و دل‌خوشى‌ها، به پوچى مى‌رسند و از خود مى‌پرسند كه: اين زندگى، با اين‌همه رنج و يا اين زندگى محدود و كودكانه، كه همه چيز آن فراهم و آماده است، چه معنايى دارد؟ چه خاصيتى دارد؟ من در ميان كاخ‌هاى سبز و سفيد و همراه تمام خواسته‌ها، جز زندگى مكرّر و بى‌حاصل چه خواهم داشت‌؟ آن جا كه آخر، مرگ و جدايى است، پس چرا تكرارها را تلاوت كنم و شكسته، اسير مرگ شوم‌؟ بعدها مى‌فهمى كه اين پوچى، درد محرومان و بى‌نوايان و يا گرفتارى كامرانان و كامروايان نيست؛ كه اين‌ها درد آدمى است، كه فرصت محاكمه‌ى خود را يافته و زندگى را زير سؤال برده است و در برابر اين سؤال‌هاى سِمج، به خودكشى و يا بى‌تفاوتى و بى‌خيالى و يا مِى و مستى پناه برده است تا دمى ز وسوسه‌ى عقل بى‌خبر باشد. #عین_صاد

یکی از پیامای چنل و فور میکنین؟ بیست نفرشیم؟ #فور

دمتون گرم

شب جمعه ای-

۰۰:۰۰

طرحی‌از زلف‌تو دیشب به‌سرم کرد خطور صبح با هرکه سخن رفت، پریشان گفتم...! محمد_سهرابی

تنها راه رسیدن...؛

این‌دفعه ؟ یه تقدیمیِ متفاوت ، از جنس جِداریات و دیوارنوشته‌ها :) جریان از این قراره که شما این پیام رو فور میکنید ؛ آرمان یه بیت شعر و من هم یه عکس از دیوار نوشته‌هایِ قشنگ و گوگولی ، تقدیمتون میکنم . به نظرم این از اون تقدیمی‌هاست که اگر بهت نرسه ، واقعاً غصه میخوری :)))) . ظرفیت هم محدوده و لطفاً قبل از فور کردن ، یه نگاهی به چنل بندازید که ظرفیت تموم نشده باشه .✨ راستی ، تو دوتا‌ چنل هم عضو باشید حتماً 💗✨. برای تگ‌هاتون .

من در واقع چیز زیادی ندارم به تو بدهم اگر می‌آیی اتاقی با خیالت ساخته ام ، قهوه ای از تلخیِ نگاهت حاضر است و اگر عشق می‌خواهی سال ها دلتنگی پشت پنجره است ؛ اما اگر می روی...خیالت، نگاهت و دلتنگی ات را با خود ببر در خانه‌ی غریبه ها بی طاقتی میکنند!