قدرِ وصالش اکنون دانی که در فراقی..

هر کسی می‌تواند با رنج‌های یک دوست همدردی کند،اما برای همدردی با موفقیت یک دوست، ذات بسیار خوبی می‌طلبد! -اسکار وایلد

ممکن نیست سخاوتمند تر از یک زن باشی؛ اگر به او امنیت دادی،برایِ تو "وطن" خواهد شد. -نزار قبانی.

روزنامه هم میهن: در یکسال گذشته تعداد افرادی که دچار اختلال روانی شده‌اند افزایش یافته است.از هر ۵ نسخه، یکی مربوط به بیماری های اعصاب و روان است.

پناهِ هر بی‌پناهی..

زندگی درباره داشتن نیست بلکه درباره بودن است؛مادامی که صرفا در اشیا به دنبال خوشبختی بگردی این اشیا هرگز کافی نیستند.برای یافتن خوشبختی به اطراف نگاه کن،به درون نگاه کن.. -نیک وویچیچ

🖋قدرت چگونه فاسد می‌کند؟ افراد قدرتمند تمایلات مشابهی از خود بروز می‌دهند.آنها عملا مانند فرد آسیب دیده‌ی مغزی رفتار می‌کنند.آنها نه تنها هیجانی‌تر،خودخواه‌تر،بی‌باک‌تر،مغرورتر و گستاخ‌تر هستند،بلکه به دیدگاه های دیگران کمتر علاقه نشان می‌دهند. آنها بی‌شرم‌تر هستند و اغلب خجالت نمی‌کشند.حس قدرت یک فرآیند ذهنی به نام "رفتار آینه ای" را که نقش مهمی در حس همدلی دارد مختل می‌کند.ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که فلسفه‌ی افرادی چون"نیکولو ماکیاولی" نویسنده‌ی رساله‌ی شهریار،که تهی از انسانیت است،پرطرفدار است. به عقیده‌ی ماکیاولی هدف، وسیله را توجیه می‌کند.و اگر کسی قدرت می‌خواهد باید آن را به چنگ آورد.نباید شرم کرد و در قید و بند اصول یا اخلاق گرایی بود! آیا این قدرت نیست که ما را کوته‌بین می‌کند؟ همین که به اوج قدرت برسید،دیگر انگیزه‌ای برای مشاهده‌ی پدیده‌ها از سایر منظرها باقی نمی‌ماند.قدرت مثل دارو پر از عوارض جانبی است. یک مورخ انگلیسی این جمله معروف را بیان کرد:قدرت میل به فساد دارد و قدرت مطلق، یعنی فساد مطلق. داچر کلتنر این پدیده را "تناقض قدرت" می‌نامد.پژوهش‌ها نشان می‌دهد ما متواضع ترین و همدل ترین افراد را برای رهبری خود بر می‌گزینیم.اما به محض اینکه این افراد به اوج قدرت می‌رسند،اغلب خود را گم می‌کنند و بعدها خوش اقبالی دیگران،و تیره روزی خودشان آنها را به زیر می‌کشد. -ک‌ح

درنهایت آدم محصول انتخاب‌هاش میشه، نه استعدادهاش.