فراق، خون به دل و خونِ‌دل به کامم داد وصال کو که رساند مرا به آغوشت؟...

بیچاره‌ام به چاره‌ی من التفات کن آنی، دمی، نگاه بر این خاک پات کن بر طالع کویر دلم خشک‌سالی است فکری به حال و روز دل این قنات کن ای شاه عالمی که عتابت عذاب ماست رحمی به‌حال رعیت بی دست و پات کن ای جلوه‌های اشرقت الارض ؛ نور تو یک گوشه چشم بر همه‌ی کائنات کن... - علی مزرعی

جهان تُنگ و منم ماهی و دریا کربلا آقا بگیرش در بغل این از نفس افتاده را آقا...

تا گناه آمد زمینم زد، دلم را غم گرفت مادری از راه آمد، دست من را هم گرفت توبه ام توبه نشد، اما تو راهم داده ای بین خوبان خدا، چشم تو من را هم گرفت مطمئنم آدم از گریه به جایی می رسد اشک، ارثی بود که ذریه‌ی آدم گرفت من به شوق دیدن روی تو ای حسن تمام مرگ را در لحظه ی مردن بغل خواهم گرفت دست شستم از همه دنیا و دل بستم به تو دست عباس آمد و روی سرم پرچم گرفت گم نخواهد کرد راه بندگی را هر کسی یک نخ از پرچم سیاه روضه را محکم گرفت

می‌فروشم گوشواره‌‌م را اگر پیدا شود... در عوض انگشتری زیبا برایت میخرم💔

تو مثل من سر کویت هزار ها داری؛ ولی بدان که گدایت فقط تو را دارد...

ما را کسی نخواست، تو هم گر نخواستی در گوشمان بگو که بمیریم گوشه‌ای..

| حُر | کن مرا که جان من از شرم پر شده من را که راھ نیست به جمع | حَبیب | ها