حسین دستِ غریبی به رویِ زانو زد برای جُرعه‌یِ آبی به حرمله رو زد!

قرار شد برود کارِ بوتراب کند فرات را سرِ بدخواهِ خود خراب کند قرار شد برود با لبِ ترک‌ترکش هزار حرمله را از خجالت آب کند امیدوار به این است مادرِ اصغر قرار نیست کسی طفل را جواب کند سه‌ شعبه‌ای به دوراهی رسیده و باید میانِ کودک و باباش انتخاب کند چه انتخاب که با کشتنِ پسر، بابا برای دادنِ جانِ خودش شتاب کند سه‌شعبه از گلوی او بزرگ‌تر باشد کسی بیاید و این غصه را حساب کند...

تمام زندگی ام را کنار هم چیدم بغل گرفته عبایم تمام جان مرا دهان سرخ زمین گفت، هم نوا با من خدای من بکشد مردم زمان مرا...

امشب شب توسّل ما بر دو دست توست در عشق حرف اوّل‌ِ دفتر دو دست توست ـ خیلی‌ محتاج دعاهاتونیم، این‌ شب‌ها ما رو فراموش نکنید...

حیات همه آب است؛ و تو حیات‌بخش آبی عباسِ من... - سقای آب و ادب

من و اشک و علمداری که دیگر برنمی‌خیزد چه باید کرد با یاری که دیگر برنمی‌خیزد... ـ ای اهل حرم میر و علمدار نیامد💔 ـ

نگاهم به خالی‌ترین صندلی‌ست، دلم تنگِ لب‌خند سیدعلی‌ست...

خورشید برد سجده به خاک در عباس مه؛ جلوه‌ای از حسن خدامنظر عباس...

ای دست تو تلاطم امواج آب‌ها ای سایه ات نبود همه اضطراب‌ها “فهمیده اند جاذبه ی توست علّت” نشکستن غرور زمین از شهاب ها پرواز می کنی و همه غبطه می‌خورند پشت سرت تمامی حدّنصاب‌ها در هرچه گفته‌اند نظر می‌کنم تویی خارج از این شعور حساب و کتاب ها مشک پر آب بر سر دستت گرفته ای در انتظار آمدن تو رباب‌ها امّا چه زود صحنه به هم خورد و می‌شوند شرمنده ی زلال نگاه تو … آب‌ها

يا ناس ماكو انسان بجماله؟! @khanume_khatun