اسپرایت 𝁵
این انسان خالی از خون و به ظاهر سرزنده باور داره قطره های اشکی که شبا چشمای خستمون رو ترک میکنن سلول به سلول شون حرفایی برای گفتن ، صدایی برای شنیده شدن و رنگ هایی برای اثبات سیاه و سفید نبودن دارن.
ساعت 00:00 و من گُلای رو بالشتی رو آب میدم.با سرازیر شدن قطره های اشک هایی که تبعیدیِ ذهن پر از هیاهوی من بودن،ذراتی از احساسات ، خاطره ها و آشوب های اتاق فرمان ' my mind ' از بین میرن و ذهن مارو ترک میکنن،ولی خودتم میدونی که هیچ چیز همیشگی نیست.شاید توی دنیای موازی قطره های اشک فقط < اشک > بودن.