به ماهیت اینجا پی بردم، خیلی وقته، شاید دو هفته بعد از تأسیس این‌جا، ولی ایده‌ای برای اجراش نداشتم، الان‌هم ندارم، ولی حداقل ماهیت‌ش رو می‌دونم و احساس می‌کنم به اون دریایِ وابستم رجوع کردم.

ولی الان متاسفانه این عادت رو پیدا کردم، تو بگو من اون‌روز اون حرف رو نزدم، مگه ول‌ت می‌کنم با اسکرین شات‌هام؟

روی آفتاب، برای من، همه چیز تو آفتاب‌ـه، خورشید، زندانی که مقصرش خودمم نه زندان‌بانی، و این برای من بوسیدنی‌ـه. و فکر کردن بهش بوسیدنی‌تر. 🌅

ما همچنان خواهیم دید.

وقت رو اضافی گیر آوردم و پیام‌های این‌جارو تک به تک نقد ‌و بررسی می‌کنم، یه جاهایی، یه تاریخ‌هایی و یه خاطره‌هایی اومد پس ذهنم که متوجه شدم شاید زندگی با همین‌هاست که قشنگ‌ـه، شاید با همون تجربه‌های واقعا سختی که پشت سر گذاشتم(زیادم پشت سر نیست حوالیِ پیشونی‌ـه‌ چون هنوز تاوان پس می‌دم)زندگی برام معنی داره، و اگر اون‌ها وجود نداشتن من زنده نبودم، واقعا باید از یک‌سری آدم‌های بد زندگی‌م(هنوز هم باور نکردم که بد اند)تشکر کنم چون اگر نبودن من قطعا الان یه دختربچه با افکار ۱۲ساله بودم.

آدم‌ها همدیگه‌رو ترک می‌کنن و خودشون هم ترک می‌شن.

و وقتی که ترک شدن، تنها شدن، و تمام دنیا ناراحت‌شون کرد بازم بر می‌گردن.

درست مثل الان. و چندین دفعه قبل.

آدم‌ها فقط میان تا همدیگه‌رو نا امید کنن و برگردن به آلونک و همون فضای خاکستری‌ای که توش بزرگ شدن.