وای جدا خاک بر سرت.

دیگه درد نداره.

بالاتر از سیاهی فقط رنگ این روزهای ماست.

فکر کنم هیچوقت از این غم خلاص نشم

با هر نفسی که میکشم به اونها فکر میکنم

تو نان نداشته باش، آب نداشته باش اما لااقل کمی شرف داشته باش.

سایه‌ی غم چنان سنگین بود که نمی‌دانستند برای کدام بخش ایران گریه کنند. به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مُرد و پیکر رویاباخته‌ی ما در کدام درّه یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد.