گاهی به این حقیقت یأسآور اندیشه میکنید
که زندههای امروزی
چیزی به جز تفالهی یک زنده نیستند؟
زندگی شعلهای در بادِ گذر،
مرگ آرامشِ یک خوابِ سحر.
زندگی قصهٔ لبخند و غم است،
مرگ پایان نه، آغازِ دگر.
هدایت شده از جنگل سبزم؛
و انسان قطعا هرگز نخواهد فهمید
که فراموش میکند یا تظاهر به آن!
نمیدونم چه کسی نیاز داره اینو بشنوه اما
اگر "غم" رهات نمیکنه،
شاید واسه اینه که یاد نگرفتی آدمایی رو رها کنی که غمگینت میکنن!
“Silent Nights🌙
رها نشدنی ان
رها کردن آدما دست خودته
بخوای میتونی خدا هم از زندگیت حذف کنی اینا که دیگه بنده هاشن(البته من فرشتم قابل حذف شدن نیستم)