یکی از مکانایی که من عاشقشم کتابخونه‌‌ست. یه آرامش و حس خوبی داره که من جایی پیداش نکردم😭 با چشمات با بقیه حرف میزنی ، بهشون لبخند میزنی ، یهو تایم استراحتت میبینی یکی از اون ور آروم بهت میگه خسته نباشی‌. سرتو میاری بالا و می‌بینی همه دارن تلاش میکنن برای آیندشون و رویایی که هر لحظه احتمالاً توی سرشونه. موقع رفتن پر از انگیزه ای و موقع برگشتن هم پر از حال خوب که کارات انجام شده. [ عکس هیچ ربطی به کتابخونه نداشت ، صرفاً یادمه یه روز که از کتابخونه برمی‌گشتم از آسمون عکس گرفتم برای همین الان گذاشتمش ]

دگم نباش امروز نجاتم داد.

یه چیزی دیدم جلا گرفتم.

ولی سوپر اپلیکیشن ایتا نمیذاره بفرستم🙏

( مهم نیست که هرروز غر میزنم بابتش انقدر به درد نخوره که باید همین کارو کنم )

کاش.

بیشتر اوقات یه نسخه‌ای از خودم بودم که همه‌ چیز رو قایم می‌کرد از بقیه. ذوق‌هامو ، علاقه‌هامو ، حتی همون چیزهای کوچیکِ بامزه‌ای که دلمو گرم می‌کرد... انگار اگر به کسی می‌گفتم “ این‌ رو دوست دارم ” یه چیزی ازم کم می‌شد. گویا علایق من محرمانه‌ی شماره یک جهان بودن! ولی زندگی یه روزی زد پشت شونه‌‌ام و گفت: " بسه دیگه ، چرا اینقدر خودتو مخفی می‌کنی؟ " و منم کم‌کم فهمیدم دوست‌داشتنی‌ها قرار نیست پنهون بمونن. این روزها دیگه به غیر از خودم آدمای دیگه ای می‌دونن که من عاشق اینم که یوتیوب رو شروع کنم ، عاشق عکس گرفتنم ، عاشق اون شخصیت خیالیه توی ذهنمم که گاه و بی‌گاه شب ها باهاش حرف می‌زنم. حالا چندتا از دوستام میدونن که من دوربین خیلی دوست دارم ، عاشق پاریسم و اگر میشد دلم می‌خواست یه باریستا باشم. و خیلی چیزهای دیگه ای که هنوز جرئت گفتنش رو ندارم. اما الان راحت تر خودم رو بیان میکنم. انگار الآن بیشتر از هر وقت دیگه ای " من " شدم. [ ساجده نوشت ]

https://eitaa.com/Rih_academy اینجارو ۴۰۰ کنید وگرنه دیگه باهادون صحبت نمی‌کنم.😡

[ زندگی این روزها ]