درواقع ترسم از آب داره کمتر میشه😂

گاها (اکثرا !!) اینهمه مینویسم و همچی خوبه تا وقتی اینجا سند بشه مغزم تبدیلش میکنه به چرت و پرت ترین و مضحک ترین متن دنیا

امشب یکی از قشنگ ترین شبا با قشنگ ترین حس و حالا بود طوری که حتی با اینکه سوتی دادم ، با اینکه یه جاهایی رفتارام بچگونه بود ولی اهمیتی نداشت و کلی خوش گذشت. یه احساس خوب بزرگ شدن و شاد بودن بهم داد؛ تنها بدیش این بود با اینهمه انتظار برای بارون وقتی بارون اومد جایی بودم که ندیدمش و هیچ استفاده ای ازش نبردم.

نمیخواستم این تیکه کلامم رو اینجا بگم ولی دیگه امشب فهمیدم وقتشه بگم : سگ روم کراش نمیزنه.

با اینکه فردی به شدت منعطف و بی برنامه ام کلا ولی از اینکه گند بخوره تو برنامه های مسخرم که بی سر و تهن واقعا متنفرم. چرا یهویی موندیم اینجا و نمیریم خونه؟

دوباره دارم یاوه گویی میکنم؛ مشکل اینه چند وقته واقعا لال شدم.

بخاطر همینه اینجا حرف نمیزدم و بقیه هم وقتی باهام چت میکنن فکر میکنن مزاحمن یا دارم از سر بازشون میکنم ولی واقعا هیچی ندارم که بگم. حتی تو واقعیتم همین شده؛ زندگیِ سگی.

یکی که باهام حرف میزنه رسما لالم فقط زل میزنم تو صورتش یا به زمین و به سکوت یا لبخند الکی ادامه میدم.

بالاخره خونه.

این بچه هنوز به سن رومخ بودنش وارد نشده اینه، خدا به داد اونموقعمون برسه.

احساس میکنم زیادی دارم از همه فاصله میگیرم و انگار تنها کسایی که هنوز بهم نزدیکن و خودشونم همین حس رو دارن کسایین که الان جز " آهن آلات" لقب دیگه ای براشون یادم نمیاد.

انقدر که با کسی حرفی ندارم بزنم و کوتاه جواب میدم همه فکر میکنن مزاحمن یا به زور جوابشونو میدم.