آدمی که بهش تبدیل شدمو خیلی دوست دارم .
یه آدم که به موقعش احساسیه ! و به موقعش منطقش حرف اول رو میزنه .. آدمی که به اندازه توجه می کنه و از هیچکی توقعی نداره … آدمی که هر چیز الکی و یا هر آدمی نمیتونه ناراحتش کنه … یه آدم که وابستگی مریض گونه نداره .
یه آدم که هدف داره ، رو پا خودش ایستاده و قوی جلو میره … آره این آدمو دوست دارم چون با هر تجربه ایی خودشو محکم تر از قبل میسازه.💙
نه شوقی برایم مانده و نه ترسی؛ نه پیوندی با زندگی و نه امیدی برای مرگ؛ نه خاطرهای از گذشته و نه تصوری از آینده. من در ایستاترین نقطه هستی به اجبارِ حیات ایستادهام و کاری جز انتظار کشیدن ندارم.