این داستان: در انتظار آب.

و زاینده رود فقط آب نیست، فقط یه رود نیست، جریان اصفهانه، جریان مردمه، جریان زندگیه. خانومه می‌گفت سی و سه پل بدون آب صفا نداره. مردمی که منتظر آبن اینطوری دور هم جمع شدن، باهم حرف میزنن، آواز میخونن، برنامه اجرا میکنن. حالا شما تصور کنید آب باز شه؛ اونوقت چی میشه؟ =>

کابوس، تهمت، جنایت: از بین نویسندگان روسی فکر میکنم آنتوان چخوف خودمونی‌تر مینویسه. درواقع اون معمولا توی قالب داستان کوتاه و نمایشنامه به مسائل اجتماعی میپردازه؛ و مثل بقیه نویسندگان روسی اون حالت روس بودن مخصوص رو داره اما حالت طنز گفتارش باعث ایجاد ارتباط راحت‌تر میشه.