طومار و تلاش

تنها درخت کوچه ما در میان شهر تیری ست بی چراغ! اهل محله، مردم زحمت کش صبور، از صبح تا غروب، در انتظار معجزه ای(شاید) در کار برق و آب امضای این و آن را طومار میکنند شب ها، میان ظلمت مطلق، سکوت محض برخود هجوم دغدغه را تا سرود صبح هموار میکنند. گفتم: سرود صبح؟ _آری، به روی شاخه آن تیر بی چراغ زاغان رهگذر، صبح ملول گمشده در گرد و خاک را اقرار میکنند! بابک میان یک وجب از خاک باغچه بذری فشانده است وز حوض نیمه آب، تا کشتزار خویش، نهری کشانده است! وقتی که کام حوض چون کام مردمان محل خشک میشود، او، زیر آفتاب، گلبرگ های مزرعه سبز خویش را با قطره های گرم عرق آب میدهد! در آفتاب ظهر که من میرسم ز راه طومار تازه ای را، همسایه عزیز با خواهش و تمنا، با عجز و التماس از خانه ای به خانه دیگر سوغات میبرد! این طفل هشت ساله، ولیکن کارش خلاف اهل محله ست در آفتاب ظهر که من میرسم ز راه با آستین برزده، در پای کشتزار برگونه قطره های عرق(شهد خوشگوار) از بیخ و بن کشده علف های هرزه را فریاد میزند: بابا، بیا...بیا! گل کرده لوبیا! لبخند کودکانه او درس میدهد کاین خاک خارپرور باران ندیده را با آستین برزده آباد میکنند. از ریشه میزنند علف های هرزه را آنگاه، با قطره های گرم عرق، باغ های سبز بنیاد میکنند! #مشیری

عاشق شعر امروز شدم=>

They say when a door closes, another door opens. But when a door opens, does another one close?

دارم سعی میکنم یاد بگیرم.

اشکالی نداره، بذار دوباره حسشون کنی. دوباره ترس‌ها و ناراحتی‌هات رو لمس کنی. چیزایی که بهشون فکر میکردی رو به یاد بیاری. مکالمه‌ها رو عبور کنی. همه اینا توی صدم ثانیه اتفاق میفته پس تو باید گذر کنی، نمونی توش. همین خاطراتن که تو رو میسازن. اما حسشون کن و رد شو. یادت باشه کجا وایسادی. که الان، الآنه و برای دیدن الان نباید زاویه گردنت رو کج کنی و عقب رو ببینی، یا روی نوک پات وایسی تا جلو رو ببینی. الان همون جاییه که پاهات وایساده روش.

💥💥💥💥💥💥💥