این خیلی احساس جالبیه و من مطمئنا تاحالا تجربه‌ش کردم، اما نمی‌دونم چرا نمیتونم اسمش رو تعلق بذارم

در این لحظه به نظرم یعنی اینکه تو بتونس بخشی از هویت خودت رو با چیزی /کسی/گروهی/... معنا کنی و بدونی که بخشی از هویت اون چیز/فرد/گروه/... هم هستی-؟

بهم حس زندگی میده، و شاید واقعا من به والیبال تعلق دارم، ولی آیا واقعا تعلق همینه؟ اینکه چیزی رو خیلی دوست داشته باشی و عاشقش باشی؟ من اسم این رو میذارم عاشقانه دوست داشتن، نه تعلق

من هیچوقت به صد درصدی بودن یه چیزی اعتقاد ندارم، پس نه

فقط احساس میکنم تعلق خیلی بزرگتر از این حرفاست

وای آره، دقیقا دقیقا دقیقا همینطوره، و من هیچوقت نمیتونم خودم رو برای جزوی از چیزی بودن کافی بدونم

تعلق داشتن میتونه حس دلتنگی- گاهی اوقات تو دلتنگ یه چیزی میشی چون بخشی از تو اونجاست/تو اون چیزه و وقتی بهش میرسی اون شادی و حس خوشایند رو تعلق بدو-؟

باورت میشه اینم از کمال‌گرایی-؟

ولی تو هستی. یه بخشی از هویت ورزش والیبال آدم های هستند که والیبال بازی می کنند، این تعریف همزمان شامل تو و شامل تاکاهش میشه. اما واضحا، نه به یک اندازه. برای همین در این مثال، این یه تعلق تقریبا یک طرفه ست به نظرم-

وای خودش- من الآن ایستاده تشویق-

مشکل حل شد دوستان، همش تقصیر کمالگرایی-🖐🏻

این تقریبا نقطه آخر تمام مشکلات زندگیه💔