افزایش ۱۳۰ درصدی قیمت پوشک ظرف ۵ ماه. مبادا تصور کنید به نرخ ارز ربط دارد و راهکار، بازگشت ۱۰۰ درصدی ارز صادراتی و تثبیت نرخ ارز است! علت، زیاد شدن نقدینگی است! پول دست ملت زیاد است و کالا در بازار کم است و این باعث افزایش قیمت‌ها می‌شود... نئولیبرالیسم، یک دستگاه استحمار است که سرمایه‌داری برای سرقت سیستماتیک از مستضعفین و محرومین ساخته است. @syjebraily

📌 دولت تهی و حاکمیت سرمایه در ایران ✍ امیررضا بخشی پور در بحث نسبت دولت و سرمایه، مسئله اصلی این نیست که اقتصاد باید کاملاً دولتی باشد یا کاملاً خصوصی. مسئله مهم‌تر این است که قدرت اقتصادی در جامعه دست چه نیرویی متمرکز می‌شود و چه نهادی توان مهار، هدایت و پاسخ‌گو کردن آن را دارد. از این منظر، برای دستیابی به توسعه پایدار، وجود یک دولت مقتدر، ثروتمند و دارای ظرفیت نهادی ضروری است. اگر دولت از منابع مالی، قدرت اجرایی و توان برنامه‌ریزی تهی شود، جامعه لزوماً آزادتر یا عادلانه‌تر نمی‌شود. حذف یا تضعیف دولت به معنای حذف قدرت نیست؛ قدرت فقط از شکلی به شکل دیگر منتقل می‌شود. در چنین وضعیتی، این سرمایه‌داران بزرگ، بانک‌ها، شرکت‌های انحصاری، صاحبان زمین، پیمانکاران بزرگ و گروه‌های ثروتمند هستند که خلأ دولت را پر می‌کنند. بنابراین، در دوگانه دولت و سرمایه، اگر دولت ضعیف شود، سرمایه تقویت می‌شود. دولت ضعیف نمی‌تواند مالیات مؤثر بگیرد، نمی‌تواند جلوی فرار مالیاتی طبقات ثروتمند را بگیرد، نمی‌تواند انحصارها را بشکند، نمی‌تواند زیرساخت‌های عمومی بسازد، و نمی‌تواند آموزش، سلامت، مسکن و امنیت اجتماعی را برای عموم مردم تضمین کند. در چنین شرایطی، جامعه به‌تدریج به سمتی می‌رود که امکانات اصلی زندگی در اختیار کسانی قرار می‌گیرد که سرمایه بیشتری دارند. نتیجه این وضعیت، توسعه پایدار نیست، بلکه گسترش نابرابری و وابستگی جامعه به سرمایه خصوصی است. توسعه پایدار نیازمند نگاه بلندمدت است. بازار و سرمایه خصوصی معمولاً به سود کوتاه‌مدت، بازده سریع و منافع بنگاه توجه می‌کنند. اما بسیاری از نیازهای اساسی توسعه، مانند راه‌آهن، انرژی، آموزش عمومی، بهداشت، پژوهش علمی، امنیت غذایی، حفظ محیط‌زیست و توسعه مناطق محروم، الزاماً برای سرمایه‌دار خصوصی سود فوری ندارند. اینجاست که دولت توانمند باید وارد شود و منافع بلندمدت ملی را نمایندگی کند. دولت ثروتمند به این معنا نیست که همه چیز را تصاحب کند یا جای جامعه و بخش خصوصی را بگیرد. دولت ثروتمند یعنی دولتی که برای انجام وظایف عمومی خود محتاج سرمایه‌داران بزرگ نباشد. وقتی دولت فقیر باشد، برای اجرای پروژه‌ها، تأمین بودجه، ایجاد اشتغال و حتی تصمیم‌گیری‌های کلان، به طبقات ثروتمند وابسته می‌شود. در این وضعیت، اگرچه دولت به ظاهر وجود دارد، اما در عمل سیاست عمومی تحت تأثیر منافع صاحبان سرمایه قرار می‌گیرد. البته دولت مقتدر تنها زمانی مفید است که پاسخ‌گو، قانون‌مند و توسعه‌گرا باشد. دولت مقتدر اگر فاقد نظارت عمومی باشد، می‌تواند به فساد، رانت‌خواری و استبداد اقتصادی تبدیل شود. بنابراین، دفاع از دولت قدرتمند به معنای دفاع از دولت فاسد یا غیرپاسخ‌گو نیست. مقصود، دولتی است که ظرفیت مالی، اداری و قانونی لازم برای هدایت توسعه، کنترل سرمایه، حمایت از طبقات ضعیف و تأمین منافع عمومی را داشته باشد. در نهایت، توسعه پایدار نه با دولت تهی و ناتوان ممکن است و نه با سرمایه‌داری بی‌مهار. اگر دولت ضعیف شود، سرمایه‌دار به نیروی مسلط جامعه تبدیل می‌شود. پس برای عدالت و توسعه، باید دولتی مقتدر، ثروتمند و پاسخ‌گو وجود داشته باشد؛ دولتی که نه اسیر سرمایه باشد و نه دشمن جامعه، بلکه ابزار تحقق منافع عمومی و آینده بلندمدت کشور باشد. 🇮🇷 @amirrezabakhshipour

✨شماره جدید حکمران منتشر شد✨ 🔹سرمقاله: صلح مسلح؛تنها صلح واقعی | علی رحیمی 🔸گفت و گو: ایران و مسئله بازدارندگی | دکتر علی عبدی 🔹یادداشت: آرایش جنگی اقتصاد | محمدحسین بوجاری‌نیا 🔸مقاله: صلح را رد نکن اما کدام صلح؟| یاسین بخشی 🔹 یادداشت: تجربه ای که مکتب نشد #نشریه_حکمران 🔻حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

💢 نسخه پی‌دی‌اف شماره ۲۱ حکمران را میتوانید به صورت رایگان دریافت کنید. #نشریه_حکمران 🔻حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

📸 گزارش تصویری | حضور و سخنرانی دکتر سید یاسر جبرائیلی دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی در جمع مردم بابل حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

تخریب و تضعیف، وحدت‌شکن است؛ چه تخریب و تضعیف مقامات دولت، چه تخریب و تضعیف معیشت ملت. @syjebraily

علی جان! به دستان پینه‌بسته‌ات سوگند که اجازه نخواهیم داد عدالت، در هیاهوی زر و زور، به شعاری بی‌جان تقلیل یابد. اجازه نخواهیم داد حق ضعیفان، بازیچه قدرتمندان شود. به همان ترک‌های مقدس سوگند که نمی‌گذاریم نان مردم، طعمه سوداگری شود. نمی‌گذاریم انفال، غنیمت حلقه‌های بسته و محافل تاریک شود. نمی‌گذاریم رنج کارگران، کشاورزان، پرستاران، معلمان و همه مستضعفان، بی‌صدا بماند. به همان زخم‌ها سوگند که تا آخرین رمق، مقابل بی‌عدالتی می‌ایستیم؛ در برابر تحقیر و تبعیض، سکوت نخواهیم کرد؛ و نخواهیم گذاشت عدالت، میان سطور کتاب‌های قطور دفن شود. به زخم‌های دستانت سوگند، علی جان… که ما وارثان رنج توئیم، نه تماشاگران تاریخ. ما به زخم‌های دستان تو ایمان داریم؛ زخم‌هایی که مثل شکاف‌های کوه، جای عبور نور بودند. این زخم‌ها سندند که عدالت، کار آسانی نبود؛ و امروز هم نیست. اگر دنیا به سمت تاریکی رود، ما مشعل کوچک اما صادقی خواهیم بود که از شراره دستان تو روشن شده است. @syjebraily