خیلی وقتا اتفاقاتی میفته که دیگه تو نمی‌تونی کنترل‌شون کنی، فقط باید بشینی و بگذرونیش.

من قراره دلم برای این روزا تنگ بشه، این آدمایی که الان با همین ورژن‌شون پیشم هستن ...

نمیدونم با این حجم از احساسات چیکار کنم و چه بلایی قراره سرم بیاد.

آخرین روزِ دی ماهِ ۱۴۰۲ ..

مملوء از حرف‌م؛ ولی هیچی نمیتونم بگم یا بنویسم، هیچی عزیزم! در واقع تواناییِ این کارو از دست دادم.

- حالتی مبهم؛

؛

نه میتونم برم اعتکاف، نه میتونم برم هیئت. و حالا تو روزی که باید خوشحال باشم، غم‌گینم.

الان خوشحالم؛ واقعا خوشحال و آرومم که تونستم برم هیئتِ مورد علاقه‌م. اون بغلِ یهویی از پشت، بچه‌ها، شیرکاکائو؛ و حرفایی بهم گفته شد که واقعا بابتش ذوق کردم و دلم میخواست که بشنوم‌شون:)) ممنونم که دعوتم کردی، ممنونم:)

خیلی وقتا انسان اینجوری میشه که "کلی حرف داره تو دلش، ولی هیچ حرفی نداره بزنه" .

ولی خستگی، از کار کردن و تلاش کردن نمیاد؛ خیلی اوقات از بی‌‌برنامگی و هیچ کاری نکردن میاد.

هیچ‌ چیز مثل بلای طبیعی وحشتناک نیست.