صبر هیچوقت انتخاب نبوده.

خیلی وقتا پشیمونی دردناک‌تر از شکستِ.

میگذره مگه نه؟

روح‌هایی که گسترده شده‌اند، دنیا برایشان تنگ می‌شود و شوقِ پرواز پیدا می‌کنند..

بلاها و گرفتاری‌ها تمامِ رویِ دنیا را به تو نشان می‌دهد..

من دلم برای چای خوردن با ماه‌پیشونی بعد از مدرسه وقتی هرکی رفته سر درسش و ما هنوز داریم میخندیم تنگ شده.

منم دلم تنگ شده بهارنارنج. برای همه چیز؛ برای جزئیات؛ برای همزدن چای با خودکار، پلی کردنِ "نظاره کن نگاهِ مارا" وقتی هیچکس مدرسه نبود، نشستن تو پاگردِ طبقه سوم، دویدن‌هامون زنگ مطالعه، گریه کردن‌های رو پله‌ی طبقه سوم، سالاد ماکارونی‌های مامانت، شکلات‌های خنک، صحبت کردن درمورد بچه‌های کلاس و آینده.. برای خاطراتی که نزدیک‌ن ولی انگار خیلی دورن. دورِ نزدیک.. می‌دونی که چی میگم.

آخرین روزِ سال تحصیلی دوازدهم و آخرین روزِ دانش آموزی.. شوخی بود دیگه؟

؛

You'll be the saddest part of me.

بچه‌ها من تو روابطم رفتارم، احساسم، ری‌اکشنام، تماما مثل قاضی زاده هاشمی بود. ولی این دنیا غول‌تر از این حرفا بود و فقط زاکانی‌وار باید رفتار میکردی تا توسط غم‌ها بلعیده نشی.

هر بار محتاط‌تر از قبل.