نصرالله تمام شدنی نیست. خود نصرالله را میگویم، نه تشکیلات حزب‌الله. خود زمینی‌اش. ایستادم کیلومترها دورتر از محل دفن پیکر شهید و به این فکر میکنم که چه کسی جای آن اسطوره را قرار است پر کند؟ نصرالله این روزها در معادلات منطقه حضور ندارد، نیست اما نبودنش از بسیاری از بودن‌ها زور بیشتری دارد. همین حفره‌ی خالی عمیق، همین گودال پرنشدنی است که آرزوی رویش دوباره را می‌پرورد. فقدان، عدم نیست، بزرگ‌ترین مشوق بودن است. راز تلألو نصرالله همین است. نصرالله نیست و همین، بودنش را تکثیر میکند.

در زندگی هر کس خدا را دیدم ، رنج قرین‌اش بود. رنجِ انتخاب شده.

عيد است و دلم خانه‌ی ويرانه‌، بيا اين خانه تكانديم ز بيگانه‌، بيا يك ماه تمام ميهمانت بوديم‌ يك روز به مهمانی اين خانه بيا _ قیصر امین پور

جهت تبریک سال نو و تعطیلات پیش رو این ۲۶ ثانیه پر نکته و فراموش نشدنی رو تقدیم نگاه‌تون میکنم.

#ناشناس _سلام علیکم جدای از کتب مذهبی،لیست ده تایی از بهترین کتابایی که خوندید رو منتشر کنید بهش رای بدیم.

جدای از در هم آمیزی نظام دیکتاتوری و دموکراسی در پیامتون، و جدای از بی‌شعوری من بخاطر اینهمه تاخیر، چیزهایی که الان به ذهنم رسید ایناست: رمان: _ دنیای قشنگ نو _ بینوایان _ ناتور دشت _ مرگ ایوان ایلیچ _ مرشد و مارگاریتا _ مدیر مدرسه داستان: _ آئینه‌های ناگهان از قیصر امین پور _ غزل‌های رندومی از حسین منزوی _ ملاحظات از امید مهدی نژاد ذکر این نکته هم ضروریه و حتما در جریانید که بیشتر کتاب‌دوست‌ام تا کتابخون.

داستان دو نقطه بعد معرفی سه تا کتاب شعر؟ اینجوری باشه سری بعد باید لیست ده‌تایی مواد مخدر محبوبم رو بزارم.

زمانی که تماشاگر گناهکارتر از جلاد می‌شود... @sedkhareji✔️

به جهان اطرافم فکر میکنم. جهانی که از کثافت مالامال شده. به جمله‌ی «بعد از آتش‌بس، مردم جهان در برابر جنایات اسرائیل بی‌حس شده‌اند». به احساسات اینستاگرامی فکر میکنم. به ذهن‌های آغشته به دوپامین. به انسان‌های کابل‌کشی شده. انسان‌هایی که میشود برای احساس‌شان تصمیم گرفت که کی برانگیخته شود و کی خسته. از چه چیزی خسته؟ از جنایت. از فرو رفتن گلوله در جمجمه یک دختر بچه. از گریه‌های مادرش. به انسانِ اسکرول‌کننده فکر میکنم. خون را اسکرول می‌کند، وقتی حوصله‌اش را سر ببرد. دست و پا بسته‌های بی‌اختیار که گناهی ندارند. آن‌ها که تمام الگوریتم‌های عقل و احساس‌شان تنظیم شده روی حداکثر دوپامین. هزار و یکمین کودک که در غزه زیر آوار می‌ماند، دیگر داستانش تکراری شده. به قدر کافی دوپامین ندارد. یک «اللهم عجل لولیک فرج» کامنت میکند و سریع، تا دیر نشده اسکرول میکند. «انشالله امام زمان بیاید و به دادت برسد. من فعلا حوصله ندارم حتی خوب نگاهت کنم.»

محبت ساده است. از آدم‌های پیچیده برنمی‌آید.

سعدی در دیباچه‌ی گلستان میگه: «یکی از صاحبدلان سر به جَیب مراقبت فرو برده بود و در بحر مکاشفت مستغرَق شده. حالی که از این معامله باز آمد یکی از دوستان گفت: از این بستان که بودی ما را چه تحفه کرامت کردی؟ گفت: به خاطر داشتم که چون به درخت گل رسم دامنی پر کنم هدیهٔ اصحاب را، چون برسیدم بوی گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت.» حالا هلالی جغتایی در مثنوی «وصف معراج رسول‌الله» میگه: با دل جمع و دیدهٔ بیدار شد مشرف به دولت دیدار بعد از آن برگماشت همت را که به من بخش جرم امت را کرد از این بندگان عاصی یاد جمله را از گنه خلاصی داد خواجه را بین که در نشیمن راز بنده را یاد می‌کند به نیاز الله الله! چه احترامست این؟ در حق ما چه اهتمامست این؟ ای دل و دیدهٔ خاک درگه تو سر من همچو خاک در ره تو

استحاله در وصف حال او، قلم از گریه خیس شد: مردی که دوست داشت حکایت کنند از او در خود فرونشست و                                حکایت‌نویس شد! * محمدرضا روزبه ____ * شیخ [ابوسعید ابوالخیر] گفت: «یا عبدالکریم، حکایت‌نویس مباش، چنان باش که از تو حکایت کنند!» (اسرارالتوحید)