خیلی از جوونها و نوجوان‌ها از تاریخ خبر ندارن، خصوصا جنایات آمریکا و انگلیس و اوضاع و احوال مردم در رژیم شاهنشاهی... 😞 اونا فقط پای دروغ‌های اینترنشنال و امثال اون نشستن و یکطرفه سرشون پر شده از اراجیفشون! خب مار دشمن دشمنی کردنه، اما ما باید وظیفه خودمون رو بدونیم و جامعه رو آگاه کنیم

. 😳 وام بلاعوض شاه دست نشانده از جیب ملت ایران به یکی از کشورهای اروپایی... 👆اینم سندش 🌹روشنای تبیین | عضو شوید.👇 🆔 @tabyien

🔰#اخبار_مهم: ‌۱۷:۴۴/ ۷ بهمن 🔸ارزیابی راهبردی: امارات با مشارکت عملیاتی در ضربه به ایران، 'دوبی' را به یک هدف عملیاتی تبدیل کرده است. ‌۱۹:۱۴/ ۷ بهمن 🔹دولت امریکا در سطح رییس جمهور با مشاهده آمادگی ایجاد یک جنگ 'نامحدود و پرشدت از سوی ایران' ادبیات جنگی خود را تعدیل کرده و از مذاکره سخن می‌گوید. ایران این ادبیات جدید را 'فریب ضربه ناگهانی' ارزیابی می‌کند. ‌۲۱:۰۲/ ۷ بهمن 🔸برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد رژیم اسراییل از برخی مکان‌های مذهبی در قدس اشغالی برای اختفای افراد مهم و تاسیسات حساس خود استفاده می‌کند. ‌۱۱:۴۶/ ۸ بهمن 🔹انباشت نیروی نظامی امریکا در منطقه تا ۱۲ بهمن ادامه خواهد داشت. ظرفیت عملیاتی تمام نیروهای تجمیع شده همچنان کمتر از دو هفته خواهد بود. 🌹روشنای تبیین | عضو شوید.👇 🆔 @tabyien

♨️ وقتی ناکامیِ براندازی به فوران خشم تبدیل می‌شود... تحولات اخیر در رفتار و گفتار برخی چهره‌های رسانه‌ای معارض، نشانه ورود پروژه براندازی به مرحله‌ای جدید است؛ مرحله‌ای که می‌توان آن را «فاز فروپاشی روانی–روایتی» نامید. در این فاز، به‌جای تولید روایت اقناعی، جذب اجتماعی و بسیج افکار عمومی، شاهد بروز خشم، پرخاشگری کلامی، توهین و عصبانیت عصبی هستیم؛ رفتاری که از منظر روان‌شناسی سیاسی و جامعه‌شناسی جنبش‌ها، نشانه‌ی بن‌بست راهبردی و شکست در تحقق اهداف است. فریادها، توهین‌ها و حملات عصبی علیه چهره‌های هنری و ورزشی – که اساساً جایگاه اجتماعی و سرمایه نمادین دارند – تصادفی نیست. این کنش‌ها نشان می‌دهد که پروژه براندازی نه‌تنها در سطح میدانی ناکام مانده، بلکه در سطح اجتماعی و ذهنی نیز نتوانسته پیوند پایدار با بدنه جامعه ایجاد کند. وقتی «جذب» جای خود را به «دفع»، و «اقناع» جای خود را به «تحقیر» می‌دهد، به‌معنای عبور از فاز کنشگری به فاز تخلیه عصبی شکست است. از منظر تحلیلی، پروژه‌های براندازی موفق سه مؤلفه کلیدی دارند: «پایگاه اجتماعی واقعی»؛ «روایت مشروعیت‌بخش و اقناع‌کننده» و« افق امید و آینده‌سازی. فروپاشی هر سه مؤلفه، پروژه را از «جنبش اجتماعی» به «شبکه عصبیِ خشمگینِ منزوی» تبدیل می‌کند؛ شبکه‌ای که نه قدرت بسیج دارد، نه توان تولید معنا، و نه ظرفیت نمایندگی جامعه. خشم امروز این جریان‌ها، بیش از آنکه متوجه حکومت باشد، در واقع متوجه واقعیت جامعه ایران است؛ جامعه‌ای که مطابق سناریوی مطلوب آنان «سلاخی نشد»، به «سوریه» تبدیل نشد، و به میدان تحقق پروژه‌های بی‌ثبات‌سازی منطقه‌ای بدل نشد. این خشم، خشم از شکست در مهندسی بحران است؛ شکست در تبدیل جامعه به میدان آشوب دائمی و کشور به زمین بازی قدرت‌های خارجی. در این چارچوب، پیوند خوردن این خشم با پروژه‌های امنیتی–اطلاعاتی خارجی (از جمله رژیم صهیونیستی) صرفاً یک اتهام سیاسی نیست، بلکه یک الگوی شناخته‌شده در جنگ‌های ترکیبی است: استفاده از شبکه‌های رسانه‌ای، چهره‌های شبه‌فرهنگی و کنشگران فضای مجازی به‌عنوان بازوهای عملیات شناختی برای فشار روانی، تخریب سرمایه اجتماعی و فرسایش انسجام ملی. از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، این وضعیت یک قاعده روشن دارد: هرگاه یک پروژه سیاسی از «تولید معنا» ناتوان شود، به «تولید نفرت» پناه می‌برد. هرگاه از «اقناع» ناتوان شود، به «تحقیر» متوسل می‌شود. و هرگاه از «جذب» عاجز شود، به «تهدید نمادین» روی می‌آورد. ارجاع تاریخی به گزاره‌ای منسوب به هیتلر – با همه بار نمادین و اخلاقی‌اش – دقیقاً به همین نقطه اشاره دارد: سقوط اخلاقی نیروهایی که بقای خود را در پیوند با سلطه بیگانه تعریف می‌کنند. در این منطق، وطن نه به‌عنوان «خانه»، بلکه به‌عنوان «صحنه پروژه» دیده می‌شود؛ مردم نه «ملت»، بلکه «مانع پروژه». جمع‌بندی آنکه، فوران خشم کنونی، نه نشانه قدرت، بلکه نشانه ناکامی ساختاری پروژه براندازی است. این خشم، محصول شکست در میدان اجتماعی، ناتوانی در بسیج افکار عمومی، و فروپاشی روایت مشروعیت‌بخش است. هرچه یک جریان سیاسی ضعیف‌تر می‌شود، زبانش خشن‌تر می‌شود؛ زیرا آخرین ابزارِ باقی‌مانده، نه استدلال است و نه اقناع، بلکه پرخاشگری روانی و جنگ کلامی است. در نهایت، این وضعیت بیش از آنکه تهدید باشد، یک نشانه تحلیلی مهم است: پروژه‌ای که به فاز خشم رسیده، از فاز اثرگذاری عبور کرده است. ✍ علی حسن حیدری 🌹روشنای تبیین | عضو شوید.👇 🆔 @tabyien

اگه مسئولیت‌پذیری رو ادامه بدیم، چیزی تا قله‌ی ظهور باقی نمونده👌 همدیگه رو به صبر و استقامت دعوت کنیم🤝 این مطلب خواندنی رو حتماً با دقت مطالعه بفرمایید 👇👇

♨️حالا نوبت آمریکاست... 🔹 آیت الله حائری شیرازی 🔹 🔥 کسانی به امام سجاد (ع) اصرار می‌کردند که بیایید مثل پدرتان، قیام کنید. ظاهراً تنور آتشی در منزل امام بوده است. امام باقر (ع) نقل می‌کنند که: پدرم به اینهایی که اصرار می‌کردند، فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟»: كدامتان حاضر است یک تكه از این آتش‌ها را در دست بگيرد و آن قدر نگه دارد تا خاموش شود؟! دیدم اصلاً هیچکس نمی‌آید؛ من گفتم: «پدر، من حاضرم». پدرم گفت: «منظورم شما نیستی». دوباره فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟». دوباره دیدم هیچکس نمی‌آید و من گفتم. باز پدرم گفت منظورم شما نیست. بار سوم هم به همین ترتیب. من دیدم این اصحاب آنقدر خجالت‌زده و شرمنده شدند که دوست دارند زمین بشکافد و بروند داخلش. پدرم هم دلش به حال آن‌ها سوخت و رهایشان کرد. 🔥 ببینید! این صحبت امام سجاد (ع)، حرف خداوند خطاب به همۀ ماست. این سؤال امام سجاد (ع)، در واقع نسل‌به‌نسل تکرار می‌شده؛ اما هیچ نسلی حاضر نشد این «جَمَره» (حبۀ آتش) را بردارد. امام راحل نگاهی به مردم کرد و در مردم #وفا احساس کرد؛ چون مردم‌شناس بود؛ لذا در پاسخ به ندای «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟» گفت: «ما بر می‌داریم!». بنابراین به او مأموریت دادند که آتش را بگیرد. 🔥 اولین آتشی که امام (ره) گرفت، آتش شاه و ساواک بود. به امام(ره) گفتند اینها را اینقدر بگیر تا سرد بشود. مردم هم گفتند: هرچه امام در دست گرفت، ما در دست می‌گیریم. شاه و ساواک، آتشِ سرخ بودند. گرفتن آتش یعنی بدنت بسوزد، تاول بزند، تکه‌تکه گوشتت بریزد؛ اما آتش را زمین نگذاری تا سرد و زغال بشود. این شهیدها، جانبازها، شلاق‌هایی که در زندان می‌خوردند، تعقیب‌ها، هجوم به خانه‌ها و ...، همۀ اینها تکه‌تکه‌های گوشت بود که می‌ریخت، همه اینها به خاطر گرفتنِ آتش در دست بود. ولی امام تا آخر کوتاه نیامد. به مدت 15 سال از نیمۀ خرداد 42 تا 22 بهمن 57، «امام» و «امت» این آتش را گرفتند تا سرد شد. بعد هم آتش صدام و حكومت بعثی را گرفتند تا سرد شد. 🔥 سپس به امام گفتند آتش بعدی را بگیر؛ امام گفت: بعد از شاه، نوبت آمریکاست. هرچه که با شاه پیش آمد، باید با آمریکا هم پیش بیاید. آمریکا و اسرائیل، عین آتش هستند؛ باید در دست گرفته بشوند تا سرد بشوند. #مقاومت به معنای گرفتن این آتش است. این آتش دارد سرد می‌شود. آمریکای سال 58 کجا، آمریکای اکنون کجا! این راهپیمایی‌هایی که در عالَم واقع میشود، جرأت‌هایی که مردم دنیا پیدا کرده‌اند و پرچم آمریکا را مرتباً آتش میزنند، علامتِ سرد شدنِ آتش است. وقتی در کل جهان، همان حالتی ایجاد شود که در کشور ما پیدا شد، آن آقا می‌آید. ما باید دعا کنیم که امت‌ها، در این راهی که آمده‌اند تا آخر بروند. در فلسطین، این آتش را بدست گرفته‌اند. هرکس بگوید: «فلسطین به ما چه ربطی دارد، آنها خودشان یک ملت هستند و ما هم برای خودمان ملت دیگری هستیم»، این آتش را زمین گذاشته است. اگر کسی در این زمان، این آتش 40 ساله را زمین بگذارد، گناه چهل نسل قبلی را باید جواب بدهد. چرا؟! چون امام زمان (ع) می‌گوید: چهل نسل که این آتش را بر نداشتند، حالا شما هم که برداشته‌اید، بعد از چند سال می‌خواهید آن را زمین بگذارید؟! 🔥 اين همه #شهید، سوختگی‌های دست امت است كه #آتش_استكبار را نگه داشته و تاكنون از نگه داشتن آن خم به ابرو نياورده است. اين آتش بالاخره سرد خواهد شد، همان طور كه شاه و صدام سرد شدند. امام با سرد شدن آتشِ شاه، به ميان ما برگشت و آن امام منتظر نیز با سرد شدن #آتشِ_استكبار است كه زيارتش خواهیم کرد. مساله، مسالۀ گرفتن آتش در دست است. این رسالت امروز ما است. 🌹روشنای تبیین | عضو شوید.👇 🆔 @tabyien