امشبم مانند دیشب سر به زانو من نهادم لب گشادم که بگویم ای علی من ناتوانم قطره ی اشک، امان را از دو چشم من گرفت و نشد خوب بگویم ؛ وقت مارا غم گرفت ای علی آشفته ام تسکین و درمانم بده قلب من سوخته؛ از نور دو دستانت بده که تنفس به یقین خوب شود در طلبش که شود مرهم جانم سنگ و چوب حرمش در پی جرعه ای از صحن علی میمیرم اگر این پا نرود در نجفش میمیرم سیل اشکم ندهد لحظه امانی به دلم که شده دور ز قلبش کاشی صحن حرم دست من در پی حلقه، حلقه ی دور ضریح چشم من در پی میوه، خم انگور ضریح ای علی خوب ببین در طلبت هست شدم بده این باده به من،من به یقین مست شدم _عماد_

یه چیز توی سرم داره داد میزنه باید سریع تر بدوم _مستند _

آخر شب شد و باز فکر من از تو پر شد تمام سر سراسر سرای چهره ات شد _عماد_

خیره به زخم خویشتن بس چه که خنده کرده ام زخم من چه دلربا چونان که خنجر از تو است _عماد_

شیعه آرزویی عجیب دارد ، که هر چقد بیشتر به آن میرسد ؛ بیشتر مشتاقش میشود ! و آن نجف است ..

دل بری یا که امان بر مسئله این است تو غّمی یا که شادی مسئله این است _عماد_

حال من همچون بهاران خیره در چشم زمستان یکدفعه رنگش بریزد که رسیده وقت طوفان _عماد_

دیدمت زین فاصله جانان جانم دوری اما شکر احوال تو خوب است _عماد_

یکی دیگه از مورد علاقه هام(((:

...

نیامدی جانم چرا؟ چشم انتظارت مانده ام امشب منم تنها ولی جانا کجا جا مانده ای؟ _عماد_

دله دیگه یهو تنگ میشه بعد میخوای بخندی یهو میبنی داری اشکاتو پاک میکنی