شخصیت جذابی داری ،شیرین بانو

نه واقعا

عادیم

غالب آدما چون همیشه با خودشون وقت میگذرونن ، از نظر خودشون عادی ان . چون عادت کردن . خاصیت عادت کردن همینه. تو ممکنه توی یه دشت گل زندگی کنی ولی بعد از یه مدت ، زیبایی اون دشت برات عادی بشه ، چون از بس زیاد دیدیش... و خب این عادت کردن هم خیلی وقتا باعث میشه ما حقیقت یک پدیده رو نفهمیم ، چه مکان ، چه انسان و...

بریم سراغ ماجرای فلسطین اشغالی

تا قبل از جنگ جهانی اول سرزمینی که امروز اسرائیل یا کرانه باختری و غزه و بخشایی از مناطق اطرافش رو شامل میشه جزو امپراتوری عثمانی بود مردم عرب فلسطینی توی شهرایی مثل قدس و یافا، حیفا، نابلس، غزه و الخلیل زندگی میکردن و جامعه یهودیم توب فلسطین وجود داشت یعنی قضیه این نبود که هیچ یهودی‌ اونجا نبوده. یهودیا قرن‌ ها در این منطقه حضور داشتن ولی اکثریت جمعیت فلسطین عرب بودن اما اواخر قرن نوزدهم یه جریان سیاسی جدید توی اروپا شکل گرفت که صهیونیسم بود صهیونیسم یه جنبش سیاسی و ملی‌گرا بود که میگفت یهودیا بخصوص با توجه به کشتارای اروپا و ماجراهایی که توی اروپا افتاد باید یه مرکز ملی و دولت یهودی توی فلسطین داشته باشه

تئودور هرتصل یکی از مهمترین چهرهای این جریان بود سال ۱۸۹۶ کتاب دولت یهود رو منتشر کرد و ۱۸۹۷ هم کنگره صهیونیستی توی بازل برگزار شد از اینجا به بعد مهاجرت سازمان‌ یافته یهودیای اروپایی به فلسطین بیشتر شد حالا اینجا یه تضاد اساسی شکل گرفت اینکه یهودیای صهیونیست میگفتن این سرزمین از نظر تاریخی با ملت یهود پیوند داره و ما باید اینجا یه خونه ملی داشته باشیم و عربای فلسطینی میگفتن خب ما قرن‌ هاست اینجا زندگی میکنیم چرا قراره سرزمین ما تبدیل به پروژه ملی یه جنبش سیاسی خارجی بشه؟ و همین تضاد شد هسته اصلی بحران

بعد جنگ جهانی اول اومد و عثمانی شکست خورد جنگ جهانی اول همه چیزو به هم ریخت عثمانی شکست خورد و انگلیس وارد فلسطین شد از اینجا یه اتفاق خیلی تعیین‌ کننده افتاد اینکه بریتانیا سال ۱۹۱۷ اعلامیه بالفور رو صادر کرد. آرتور جیمز بالفور توی یه نامه‌ای اعلام کرد که دولت بریتانیا از درست کردن خونه ملی برای مردم یهود توی فلسطین حمایت میکنه ولی مشکل بزرگش چی بود؟ بریتانیا داشت درباره سرزمینی وعده سیاسی میداد که مال خودش نبود یعنی عملا قدرت استعماری بریتانیا میگفت ما از تشکیل خونه ملی یهودی توی فلسطین حمایت میکنیم اما فلسطینیای عرب که اونجا زندگی می‌کردن چی؟ توی متن اعلامیه گفته شده بود حقوق مدنی و مذهبی جوامع غیر یهودی نباید لطمه بخوره اما مسئله حقوق سیاسی و ملی اکثریت عرب فلسطین اصلا حل نشده بود و حتی یه اشاره هم نشده بود

یعنی اینکه یه قدرت استعماری اروپایی برای سرزمینی که خودش صاحبش نبود وعده سیاسی داد بعد خود سازمان مللم توی مرور تاریخی مسئله فلسطین تأکید میکنه که اعلامیه بالفور بعدا توی چارچوب قیمومت بریتانیا بر فلسطین وارد شده

بعد انگلیس رسما قیم فلسطین شد سال ۱۹۲۲ جامعه ملل یعنی سازمان بین‌المللی قبل از سازمان ملل قیمومت فلسطینو به بریتانیا داد اینجا دیگه انگلیس عملا اداره‌ کننده فلسطین شد قیمومت بریتانیام تعهداتی داشت وهم اجرای اعلامیه بالفورو توبی خودش جا داده بود یعنی طی دههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مهاجرت یهودیا به فلسطین افزایش پیدا کرد مخصوصا وقتی یهودیای اروپا با موجای شدید پوگروما و بعدا رفتارای نازیا مواجه شدن مهاجرت خیلی بیشتر شد این بخشو باید دقیق فهمید یهودیایی که از اروپا فرار میکردن لزوما آدمایی نبودن که شخصا قصد گرفتن خونه فلسطینیارو داشته باشن خیلیا واقعا قربانی آزار و کشتار بودن ولی کم کم با وجود صهیونیست عملی تغییر کرد این ماجرا جمعیت یهودی بیشتر میشد و زمینای بیشتری خریداری میشد نهادای سیاسی و نظامی یهودی شکل میگرفت و همزمان فلسطینیا احساس میکردن آینده سیاسی سرزمینشون داره از دستشون خارج میشه و اینجا تنش بالا گرفت