و چقدر قشنگ که تفاوت دست خط حس اون لحظه نوشتن رو نشون میده

دست خط ترسناک

مال امشب بود میخواستم به منعم نشون بدم دستخطم در چه حد وحشتناکه

آقا جنگ کنسله؛ خوش چشم: یادداشت کنید که من مصطفی خوش چشم میگم تا ۷روز آینده جنگ میشه - @Inter_PaShmam | #Nico

همه خوابن

این کجاش وحشتناکه

بچه‌ها انگار همه آدما این روزها گمشدن چطور بگم. تو هرکشوری که هستن دنبال مهاجرت و عوض کردن مکان و همه‌چی ان. البته یسریاشون که قطعا حق دارن ولی خیلی شوکه شدم وقتی فهمیدم یسریا از چین و انگلیس و ایتالیا و اینجور کشورهایی که تو ذهنم خیلی جالبن هم میخوان فرار کنن. انگار همه دارن فرار میکنن، حالا از چی رو خودشونم نمی‌دونن

به نظرم مسئله اینه که ما از یه جایی به بعد اصلا یادمون رفته برای چی داریم زندگی می‌ کنیم. همه دنبال یه مقصدن یکی میخواد مهاجرت کنه یکی پولدار بشه یکی قدرت بگیره یکی توی جنگ پیروز بشه یکی هم فکر میکنه اگه از این کشور بره و توی یه جای بهتر زندگی کنه بالاخره به آرامش میرسه. ولی کمتر کسی از خودش می‌پرسه که خب، بعدش چی؟ بعد از پول بعد از قدرت بعد از رسیدن به اون جایی که تمام عمرت براش دویدی قراره چی اتفاق بیفته؟ مشکل اینجاست که ما وسیله رو با هدف اشتباه گرفتیم. شغل پول موفقیت مهاجرت حتی پیروزی توی جنگ همهشون ابزارن. ابزارایی برای بهتر زندگی کردن اما هیچکدوم به‌ خودی‌خود نمیتونن به زندگی معنا بدن. تو میتونی تمام دنیا رو زیر پات بذاری ولی هنوز ندونی اصلا چرا باید این دنیا رو زیر پات میذاشتی. شاید برای همینه که آدما مدام از یه جا به یه جای دیگه فرار میکنن. چون فکر میکنن مشکل توی موقعیته توی کشوره توی آدمای اطرافشه توی شرایطیه که توش گیر افتادن درحالی‌ که خیلی وقتا چیزی که دنبالش میگردن اصلا با عوض کردن مکان پیدا نمیشه. آدم میتونه از جهنم یه کشور فرار کنه و این کاملا حقشه اما نمیتونه صرفا با عوض کردن مختصات جغرافیایی از پوچی وجودی خودش فرار کنه چون اگه ندونی برای چی زنده‌ای حتی بهشتم بعد از یه مدت برات تبدیل میشه به یه جای معمولی که ازش خسته میشی و دنبال یه جای بهتر میگردی. وقتی مقصدی که انتخاب کردی هیچ معنای عمیقتری از خود رسیدن نداشته باشه بالاخره یه روز میرسی و میبینی تمام اون مسیری که براش اینهمه جنگیدی قرار نبوده خلا درونت رو پر کنه