تو برای یه بچه هفت ساله بشینی میناب تعریف کنی که بچه افسرده میشه ولی اینجوری از طریق ناخودآگاه به این جنایت پی میبره

من به شخصه برای داداش نه سالم اپستین رو با چندتا عکس مناسب و رسم و رسوم مزخرفشون و داستان توضیح دادم و اینجوری بود که داداشم الان اگر ما ناخودآگاه خریدی داشته باشیم که به اپستین ربط داشته باشه مثلا کوکاکولا اون به ما یادآوری می‌کنه که اینو نخرید

تلخین اینا پیامای من نیستا

پیامای اوناست

دارم ردی میشم

صبر کن الان میگم مشکلش چیه

حسنا یه دیقه صبر کن میخوام مفصل توضیح بدم

پیام‌نده الان میگم

ولی من اینو موافقم اما به نظرم بچه های میناب به عنوان ثمن حرکت یک جوریه حس بدی بهم میده

شما در نظر بگیرید یکی از اعضای خودتون که عزیز ترین فرد زندگی شماست توسط افرادی کشته بشه و تکه تکه بشه به قدری که مجبورید مغز و دل روده‌ اون رو از روی زمین با کاردک جمع کنید چون له شده و چسبیده و کنده نمیشه، تکه تکه های دستشو هر دفعه خاک کنید، بوی گوشت له شده‌شو تحمل کنید و بیان از این جسد له شده استیکر درست کنن و روش بنویسن تهیه غذای موساد و پخشش کنن بخندن. (توسط مخالفین) فشاری که روی شماست کاملا واضحه که کم نیست. و نمیتونید اون رو پایین بیارید حالا این وسط اتفاقی افتاده و این داستان مارو تبدیل به بازی کردن، که خیلی حالت سبکی داره و مجری توی تلوزیون با یه آهنگ کودکانه که در پس زمینه پخش میشه، میگه نجاتش دادم و در عین حال انتقاد میکنه که اون حس پیروزی لازم رو نداشت. اون هم با چی؟ با تکه تکه های له شده اون فرد چنین چیزی گفته بشه و ساخته بشه؛ با هدف اینکه آموزشی باشه برای نسل آینده که نیان انکار کنن که قاتلین اون فرد خوب کاری کردن. هدف خوبه، اما فضایی که ساخته شده آیا واقعا مناسب هست؟ میتونی تحمل کنی اون فرد عزیز در حد چنین چیزی پایین بیاد؟ برا مثال مادر خودتون باشه، میتونید تحمل کنید؟ مفهوم بازی یعنی سرگرمی، اما این درسته که آموزش هم میتونه کنارش باشه. ولیکن باید جوری باشه که عمق درد و رنجی که تو بابت جمع کردن اون جسد له شده رو داشتی، کاملا مشخص شده باشه و مخاطب حسش کنه. حالا چه کودک چه بزرگسال و... نمیتونی هم داستانشو واضحانه تعریف کنی، اما میتونی عمق بیشتری بدی به اون مطلبی که راجب جنایت ساختی. برای مثال بازی My Child Lebensborn که راجب یه بچه آلمانی دو رگه هست که فقط بخاطر آلمانی بودن و اینکه پدرش نازیه مورد وحشتناک ترین آزار ها قرار بگیره. شما سرپرستی شو قبول میکنید در بازی و کم کم متوجه رفتار خشونت بار اطرافیان میشید. هرچند این بازی برای سن کمتریه (از سه سال به بالا) اما باز هم واقعا عمق خوبی داره به قدری که حتی من هم که سنم فلان قدر هست کاملا اون حس دردناک بودن و غم اون ماجرا بهم وارد میشه. یا حداقل یک انیمیشن، یه فیلم. و یا حتی چیزی که اینجوری سبک نباشه، و بچه صرفا اونو بازی نکنه بلکه داستانشو حداقل درکی روش داشته باشه.

بچه ها میشه یک فاتحه بخونید؟ مادربزرگم فوت کردن...

واقعا خستم