| مسافر ِسیاره رنج |

من خود ِغمگینم‌ را در تکه‌ای نقاشی ؛ لابه‌لای ِکتاب های ِخاک خورده ، شعرهای ِفروغ ، کلمات ، دفن کرده‌ام .

بر خلق الله نیز واجب است که در نخستین شب ِقبر ، نخستین سوالشان از ملائک این باشد ؛ چه بود آن آه ِعمیق که حتی در مهمانی های شلوغ دست از گریبان ِما نمی کشید .

کلوخه‌ ی ِغم را باید به آب ِ دهان خیس کرد ، و به زبان هی چرخاند و چرخاند و بعد فرو داد گفتن ندارد .. -هوشنگ گلشیری

أنا مشتاق بجوار نجف ..

چگونه میخواهی شرح دهم آنچه ؛ را که هیچ شرحی ندارد . - نزار قبانی

و ترنم ِموزون ِحزن تا ابد شنیده خواهد شد ؛ ..

- پس غم‌هایمان چه؟ + [ کلَّ هَمٍ وَغَمًّ سَیَنجَلی ؛ بوَلایَتِکَ یا عَلِیُّ یا عَلِیُّ یا عَلِیُ ] همه‌ ی ِغم ها و غصه ها برطرف می‌شوند ، بواسطه‌ی ِولایت ِعلی .

د ل ت ن گ ی ؛ مرضی‌ست صعبُ العلاج .

حیف ِآن شعری که خرج ِغم ها می‌شود " .

کسی چه می‌داند ، شاید این جهان خود جهنم ِ سیاره ی ِدیگریست .

محتوای ِکلامی خاصی داشت ! در واقع هیچ چیز نمی‌گفت ؛ همیشه خیره بود و با عمق ِنگاهش محاوره میکرد محاوراتی با دارای ِژرف ، ژرفی عمیق که برای ِروزهای طولانی باید به معنای ِتک تک کلمات ِجملات ِکوتاهش فکر میکردم . انسان عجیبی بود .. همیشه میگفت : [ جامعه پذیرای ِما بشر های ِدوپا با روح های ِبیمار نیست ] راست می‌گفت ..