غزل شماره ۳۵۹ حافظ در زمان تبعید شاعر به شهر یزد سروده شده و از مفاد ابیات مشهود است که آرزوی خلاص شدن از منزل ویران یعنی زندان سکندر را دارد. حافظ میگوید خوشا آن روزی که از این خانه ویرانه به سمت دیار خودم بروم و در کنار محبوب، جانم به راحتی و آسایش برسد. طرفداران نگاه عرفانی، منزل ویران را به این دنیا تفسیر کردهاند.
خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم
گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم
چون صبا با تن بیمار و دل بیطاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم
در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم کش و دیده گریان بروم
نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل خوان بروم
به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
تازیان را غم احوال گران باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبه آصف دوران بروم
#حافظ
🆔 @tanzyf ♨️
1.6هزار دنبالکننده
22.6هزار عکس
13.2هزار ویدیو
34 فایل
مجله تفریحی سرگرمی خبری و فرهنگی اجتماعی با چاشنی طنز
با طنزیف غصه هاتونو پاک کنید
تنظیف=پاک کردن ، پاکیزه ساختن
⛔️تبلیغ و تبادل نداریم
ارتباط با مدیر
https://abzarek.ir/service-p/msg/4321309
مشاهده در ایتا