این روزها شبیه کسی‌ام که دیگر نمی‌داند چه چیزی درست است و چه چیزی غلط. مثل یک آدم‌آهنی، هر روز سوار مترو می‌شوم؛ بی‌هیچ احساسی. می‌روم مصلی، به تابوت‌ها خیره می‌شوم، و بعد دوباره به زندگی برمی‌گردم... انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. زندگی خاکستری دقیقاً همین است؛ نه آن‌قدر درد می‌کشی که فریاد بزنی، نه آن‌قدر زنده‌ای که لبخند بزنی. هر روز منتظرم از خواب بیدار شوم، با خودم می‌گویم شاید همه‌اش یک کابوس باشد. اما هر بار چشم‌هایم را که باز می‌کنم، می‌فهمم این همان واقعیت است... و سخت‌ترین بخشش این نیست که واقعی است؛ این است که باید کم‌کم به آن عادت کنم. _طرید

دل از دست دادیم دلبر از دست دادیم توعلی بودی پس پدر از دست دادیم...

اینا چیه؟! این همه جمعیت واسه چی آمده بود؟! برای تشیع ؟! برین بابا ،آقا هستش آقا هنوز هست پاشو قربونت برم به همه نشون بده هستی چی دارن میگن اینا؟! شوخی بود دیگه مگه نه؟! بگو شوخی بود من دیگه طاقت ندارم آسید علی طاقت حرفاشون رو ندارم پاشو پاشو خسته ایم بدون تو ما این زندگی رو بدون تو نمیخایم آقاجون 💔

اگه آقا نیست اگه آقا رفته پس چیشد انتقام خون آقا؟ چیشد واقعا؟!

چی نوشته ؟؟ آخرین دیدار؟!

*