تو اون یک هفته خبری از احساس و علاقه اینا نبود .هیچی واقعا داشتم ناامید میشدم به خودم میگفتم چته !چه مرگت شده پسر به این خوشگلیُ آقایی یه هفته کنارت بود چرا بهش حس پیدا نکردی!

غافل از اینکه قرار بود آروم آروم دلمُ ببره

(چقد شبیه این رمان های آبکی دارم تعریف میکنم)اَه.

بیخیال مهم اینه که تو واقعیت خیلی نرمالایز بود

*حداقلش دست و پا چلفتی نبودم که راه به راه بیفتم تو بغلش هی همه جامون باهم هارمونی خاصی پیدا کنه*

خلاصه که از اون دوره ای که من هرروز میدیدمش گذشت . دیگه نمیدیدمش مگه اینکه به واسطه ی اون بچه ها ببینمش (یعنی اینکه بیاد دنبالشون حالا چه خونه ی ما ،چه خونه ی مامانبزرگم) درحد سیم ثانیه میدیدمش خیلی ضایع بود اگه بیشتر از این میشد چون هرسری تو شلوغی می‌گرفت و خانواده ی منم زوم بودن روم

کم کم فهمیدم چون فاصله نمیگرفتیم نمی‌فهمیدم چی تو دلم میگذره که بعد از یکماه و نیم فاصله احساساتم نمایان شد.

حالا من موندم و احساساتم و سردرگمی به هم نگاه میکنیم و به ریش هم میخندیم

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_qnfkfwy&btn=حرفاتون🤍