می‌خوابم، پاییز که اومد بیدارم کن.

/ امروز پاییز با آغوش باز به استقبال‌م آمد و «تو آنقدر دیر آمدی، عاقبت پاییز شد.»

لطفاً بیا پیشونی‌ت رو ببوسم ای غزل راه‌رفته میون آدم‌ها.=)))))))))) قلبت اونقدر طناز و مملو از شفقتِ که آدم رو مجذوب می‌کنه، اونقدر دلنشین و گرم هم هستی که دلم می‌خواد تا ابد باهات معاشرت کنم و چایی بنوشم. ممنون دارتم برای اینکه خونه‌‌ی منو با نورت روشن نگه می‌داری.🤍

همه‌ی سفر نجف‌ام از اول پلی شد و حالا عاجز و درمانده‌ی چشم‌هایی هستم که صفحه‌ی گوشی رو تار نبینه.=)))))))))

مست و دلباخته‌ی نجف بودن یعنی اشک روی گونه‌ات برای آخرین لحظه‌ی گره خوردن چشمات به انگورهای ضریح، یعنی یه سحری بشینی روبه‌رو ایوان طلا و باور نکنی رویا نیست، یعنی طوری به آغوشش بری که تفسیر و معنای "خانهٔ پدری" رو به عینِ درک کنی، و در نهایت یعنی نمیری و بهشت نجف رو ببینی. «شاید خدا دل من رو آفرید که تنگ نجف باشه.»

/ اگر دلت کشید، به خواب عاشقان بیا.

‏جزوه به من نگاه می‌کنه و من به لیوان چاییم.

منم، منم همین‌طور.

امروز متوجه شدم دیگه به اون سن و جسارت رسیدم که آسوده‌تر به انسان‌ها بگم نه. این برام امیدوار کننده‌ست و دوسش دارم این شجاعت‌ رو، که خود طفلی‌م رو میون یه مشت رودربایستی و حرف‌های پوچ و حس‌های پوچ‌تر گم نکنم و مدام زخم نزنم بهش. پس جالبه. می‌ایستم و وقتی اوضاع باب میلم نیست بهشون می‌گم «نه، نمی‌خوام. مایل نیستم. نمی‌تونم. نباید.» و خوبه این. اصلا مگه من چندتا مَن دارم؟

لطفا اگر سین میزنید اینجا موندگار بشید🤍