فکر می کردم قبلا درموردش نوشتم، ولی متوجه شدم که هیچوقت درموردِ نگاه ها اونطور که باید و احساس می کردم ننوشتم نمی دونم که چه اسمی هم باید براش بذارم. ولی هرچی هست از این نگاه خوشم نمیاد. تکرار شدنی ـه و تا وقتی انسان باشی و قابلیت ناراحت شدن یا ناراحت کردنِ دیگران رو داشته باشی قراره تجربه ـش کنی و ببینی ـش. اون سکوتی که همه جارو میگیره وقتی حرفی که توقع نداشتی رو شنیدی و بعد- همون نگاه از چشمات میباره. بعضی موقع ها نگاهِ "تموم شد." ـه، بعضی موقع ها نگاهِ "تو هم نا امیدم کردی" بعضی موقع ها هم یه نگاه از سر نا امیدی به چیزی که داره اتفاق میفته ـست، صرفا برایِ اینکه مطمئن بشی چشمات بهت دروغ نمیگه.