با شعر "پرواز " پایه نهم همزاد پنداری میکنم .

دارم از درد پهلو جون میدم تا تکون میخورم میمیرم چرا اینطوری شدم آخه ㅠㅠ

"𝖸𝗈𝗎 𝖺𝗋𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗄𝗂𝗇𝖽 𝗈𝖿 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖿𝗎l 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗉𝗈𝖾𝗍𝗌 𝗐𝗋𝗂𝗍𝖾 𝖺𝖻𝗈𝗎𝗍 ! " ★

"تو زیبایی هستی که شاعران درباره آن می نویسند ."

مدرسه میرم وقت خوراکی خوردن ندارم و درس میخونم توی زنگ تفریح بعد بخاطر همین سر کلاس حالم بده امروز صبحانه هم نخوردم و یه نسکافه خوردم و رفتم مدرسه استرس امتحان ریاضی هم داشتم معده ام هم خالی بود سردرد گرفتم و داشتیم میرفتیم سر کلاس دوستم گفت وا تو چرا انقدر زرد شدی . خلاصه رفتیم سر کلاس و آزمون دادیم و نمیدونم چطور دادم بعدش سر یه اتفاقی حالم بدتر شد . بعد مدرسه رفتم سوار اتوبوس شدم و اومدم خونه،آبجیم روزمو ساخت واقعاً میگم همیشه تلاش کنید دوستتون خانواده تون باشه حتی اگه رابطه آنچنانی ندارید از خوشحالیشون خوشحال بشید و باهاشون خوب باشید ؛ اوناهم اولین باره زندگی میکنن .

اگه آبجیم نبود منی هم وجود نداشت . وصله ی جونمه من اصلاً قربون صدقه ای نیستم و ابراز احساسات ندارم ولی با تمام وجودم عاشق آبجیمم تموم زندگیمه :">♡

_یادتون باشه اعتماد بنفس همه چیزه همه چیز *چیزی که خودم ندارم .

زیبایی غروب روستا(:" ★

از اینجا اعلام میکنم توی حضوری دیگه هیچی به بقیه راجب روزمره ام نمیگم هیچوقت .

چرا دفاعی انقدر چرت و پرت محضه؟

کاش هر کسی نتایج کنکورش رو میبینه خوشحال بشه و همون چیزی باشه که میخواد .