غصه خوردن مال کسیه که عادت نداره به نرسیدن؛
تو که عادت داری... تو چرا گریه می کنی؟!
اشک میشی و فرود میای...
ببخش اگه گریستن از بابت دردهامون کافی نیست... ببخش که مثل ابرها از درون توخالی ام... ببخش که فراموش کردم که چطور برات بمیرم و هر دومون رو از حرارت این تب راحت کنم...
مثل کودکی ام که توی آغوش مادرش آروم میگیره و پلک هاش رو آهسته روی هم می ذاره...
نگاهم کن تا آروم بگیرم... یک بار دیگه آروم بگیرم و از هوش برم...
بگذار التیام پیدا کنم... و این بار که از هوش رفتم، دیگه به هوش نیام...
I really proud of you for all the things you handled...
I know you're too blue... I know,
but I still love you... Never forget it...
²⁰²⁴/⁹/¹³