- ویلیام شکسپیر 37 نمایشنامه نوشت.
- در تابستان 1984، 37 کنسرت در "تور پیروزی" مایکل جکسون برگزار شد.
- فوبوس 2، کاوشگر فضایی شوروی قبل از اینکه از کنترل خارج شود 37 عکس رنگی از سطح مریخ ارسال کرد.
- ریچارد نیکسون، 37 مین رئیس جمهور آمریکا در سخنرانی استعفایش گفت: "این 37 مین باری است که از این دفتر با شما صحبت میکنم".
- آبراهام لینکن برای اولین بار در 37 سالگی به مجلس نمایندگان وارد شد.
- جاشوا اسلوکام، در سال ۱۸۹۵، اولین کسی بود که به تنهایی دور دنیا را با قایق بادبانی 37 فوتی طی کرد.
- کشتی هیندنبورگ 37 ثانیه طول کشید تا بسوزد (در سال 1937 ).
- هانیبال در فتح رم 37 فیل با خود آورد.
- مادر آدولف هیتلر پیش از ازدواج، در مزرعهای دهقانی شماره 37 در اسپیتال، اتریش زندگی میکرد.
- برخی از شاعران مشهور از جمله بایرون، مایاکوفسکی، رمبو و پوشکین در سن 37 سالگی درگذشتند.
- 37 ثانیه بین مشاهده کوه یخ و برخورد آن با تایتانیک فاصله بود.
- دمای "عادی" بدن انسان 37 درجه سانتیگراد است.
- سیگنالهای رادیویی از فضاپیمای گالیله که پرتاب کاوشگر جوی مشتری را تأیید کردند، 37 دقیقه طول کشید تا به زمین برسند.
- 37 ژن در ژنوم میتوکندری وجود دارد.
- نور آبی 37 نانومتر از طیف طول موج مرئی را پوشش میدهد.
"در واقع ما تنبل شدیم؛ انقدر که همچی آماده است، ما به خودمان زحمت پردازش هم نمیدهیم. فاصله همچی با ما فقط یک دکمه سرچ است. احتمالا پیش خودتان میگویید «چقدر طرز فکر قدیمی دارد». منظور من این است که امکان استفاده درست از شبکههای اجتماعی وجود ندارد. خاصیت شبکههای اجتماعی ابتذال است؛
شما به «متفکرین» عصر حاضر که در شبکههای اجتماعی فعال هستند یه نگاه بیانداز، کدامشان مطالبشان زرد نشده؟ هر کسی که طبق خواسته الگوریتم (یعنی زرد شدن) پیش نرود، نمیتواند مخاطب پیدا کند.
ما از عصر مدرنیته به پست مدرنیته رسیدیم، ما از هگل و کانت و سارتر به امثال شاهین نجفی رسیدیم؛ یک مشت پوپولیست. از این بدتر هم میتونست بشه؟ اشخاصی مانند ایلان ماسک و مارک زاکربرگ ماشینهایی ساختند که مانند بردهداران ما را شلاق میزنند و ما بردههایی هستیم که اطلاعاتمان را دو دستی تقدیم این اربابان میکنیم تا کمی دوپامین در مغز ما ترشح بشود.
این خلاصه زندگی ما است. یه ملت مبتلا به سندروم استکهلم. الگوریتمها تصمیم میگیرند ما چه ببینیم، چه بخوانیم و حتی چه بگوییم؛
اگه این اسمش بردگی نیست پس چیه؟"
- رنجبر، رهبر فعلی تیم پارچلینوکس.
(پ.ن: در این زمانی که دارم این پیام رو از چنل تلگرام به اینجا منتقل میکنم ایشون مدیریت رو به فرد دیگری منتقل کردند ظاهرا و خودشون از همه جا، چه فیزیکی چه مجازی غیب شدن ✨)
Mobin.
"در واقع ما تنبل شدیم؛ انقدر که همچی آماده است، ما به خودمان زحمت پردازش هم نمیدهیم. فاصله همچی با
یه زمانی چقدر دنبال کردن بلاگش حال میداد.
Mobin.
یه زمانی چقدر دنبال کردن بلاگش حال میداد.
در یک تمدن اطلاعاتی، هستی فردی و جمعی به عنوان اطلاعات و به واسطه اطلاعات ارائه و میانجیگری میشود.
اما چه چیزی ممکن است دانسته شود؟
چه کسی میداند؟
چه کسی تصمیم میگیرد چه کسی میداند؟
چه کسی تصمیم میگیرد چه کسی تصمیم میگیرد چه کسی میداند؟
اینها چهار پرسشی هستند که سیاست دانش را در عصر دیجیتال توصیف میکنند.
چه دانشی تولید میشود؟
چگونه آن دانش توزیع میشود؟
چه اقتداری بر آن توزیع حکومت میکند؟
چه قدرتی آن اقتدار را حفظ میکند؟
رقابت بر سر پاسخ به این پرسشها، «تقسیم یادگیری در جامعه» را به عنوان ساختار اساسی نظم اجتماعی در یک تمدن اطلاعاتی شکل خواهد داد. با این حال، در حال حاضر، این غولهای سرمایهداری نظارتی – گوگل/آلفابت، فیسبوک/متا، اپل، مایکروسافت، آمازون – هستند که پاسخهای هر یک از این پرسشها را کنترل میکنند، اگرچه هرگز برای حکومت انتخاب نشدهاند...