دوش در خوابم در آغوش آمدی وین نپندارم که بینم جز به خواب - سعدی

به مرور زمان فهمیدم که آدم هرچقدر هم که یک مسیر تکراری رو مجبور باشه به‌طور مداوم طی کنه، هرروز یه راه یکسان رو نمی‌ره. چراکه خودش هم امروز آدمی که دیروز بود نیست، همون‌طور که آسمون هیچ‌وقت آسمون روز قبل نیست با این‌که همیشه همون‌جاست. راهی که ممکنه شبیه یه چرخه‌ی معیوب تموم‌نشدنی دیده بشه در حقیقت دایره‌ای نیست، حلزونیه؛ تو هیچ‌وقت به مبدأ روز گذشته برنمی‌گردی و همیشه در آخر روز یه پله بالاتر از جایگاهت در روز قبل به خواب می‌ری. اگر هم دلیلی برای بیدار شدنت نبود شک نداشته باش که بیدار نمی‌شدی، دنیا بیهودگی رو خودش دور می‌اندازه.

امروز دانشگاه نرفتم و از این تصمیم راضی‌ام، شنبه‌ها کلاس‌هایی داریم بس حوصله‌سربر و نیاموزنده.

۴۰ سالگی به بعد این شکلیه که سر و صدای زیاد اذیتت میکنه، از سکوت بیشتر لذت میبری، یه موزیک لایت و کلاسیک شایدم سنتی، برا وقتای تنهایی، یه سکوت طولانی و تمایل به خلوت… در به در دنبال آرامشی، همه جا رو آروم میخوای، دقیقا مثل سکوت ۲ تا ۴ صبح…. »parsa« @farsitweets