من فهمیدم که فانوس دریایی ما، اون ستاره‌ای که باید باهاش راه رو پیدا کنیم، امیده. همیشه وقتی درمورد چیزی از خودت سوال می‌کنی ″خب که چی؟″ اگر نتیجه‌ی اون مسئله بیشتر امیدوارکننده‌ست و از ناامیدی دورت می‌کنه پس بهتره انجامش بدی.

درمقابلش ناامیدی بهترین سرباز شرارته. از لای کوچک‌ترین شیارهایی که در ایمان هرکس ممکنه وجود داشته باشه داخل می‌شه و اگر حواست بهش نباشه همه‌ی نورها رو می‌دزده، فلج و خفیفت می‌کنه و باعث می‌شه فکر کنی ارزش بودن نداری درحالی که داره حرف خودش رو می‌نشونه توی سرت و تو ساده تصور می‌کنی اون‌ها کلمات توئن درحالی که واژه‌های تاریکی‌ان.

و امید سوخت زندگانیه، بهترین موهبت برای ادامه دادن و درست بودن و درست کردنه. اصلاً فکر می‌کنم رسالت انبیا دادن امید واقعی به مردم و دور کردنشون از ناامیدی بوده، چون خدا منشأ و حقیقت امیده. چیزهای امیدوارکننده هم هرکدوم درحد خودشون الهی ان، رنگ خدا دارن.

می‌شنوی چی می‌گم عزیزک؟

امید نجات‌دهنده ست.

ولی حالا بین خودمون باشه گاهی گریه‌کردن هم امیدوارکننده‌ ست.

اتاق فرار رومیزی بازی کردیم و قاتل رو هم تشخیص دادیم، خیلی هم عالی.

این‌طور بگم که با همین جمع اتاق‌فرار واقعی هم رفته بودیم ولی اون این‌قدر جالب نبود -با این‌که امروز اصلا تمرکز نداشتیم و اطراف هم شلوغ بود و بچه‌ها هم روی سرمون بودن- تجربه خوبی بود، امتحان کنید.

از بداهه‌پردازی بدم میاد و همون‌قدر هم از زندگی توی برنامه‌ریزی سفت و سخت بی‌زارم.

این‌که در تصمیم‌گیری چیزی که به من مربوطه نقشی نداشته باشم اعصابم رو به هم می‌ریزه ولی از این‌که تمام تصمیم‌گیری‌های مربوط به خودم رو تنهایی بگیرم هم می‌ترسم.

وقتی احساس می‌کنم مجبورم کاری رو انجام بدم که نمی‌خوام، دلم می‌خواد اون‌قدر بخوابم که بالاخره اون موضوع برطرف بشه.

#پیام_جدید https://eitaa.com/thelake/5642 نمیدونم چجوری بگم که احساس میکنم خدا یکاری کرد که من این پیام رو الان بعد از تخریب صد در صد خودم و ارسال ناامیدی به تمام وجودم بخونم . و احساس میکنم بعضی وقت ها انسان های دیگه میشن رابط خدا و بنده های دیگه ‌. ممنونم ازت . ~ خواهش می‌کنم، باعث مسرته.💗 اگه دوست داشتی به این چهار-پنج تا ویس هم گوش کن، می‌تونه بهت کمک کنه: https://eitaa.com/thelake/2267