با این‌که در راه برگشتم فکر کردم بد نباشه این چندتا بریده رو این‌جا بذارم:

۱. این‌جا مردم برای گرفتن یک استکان چای حضرتی حاضرند در صف‌هایی طویل به انتظار بایستند. استکان نعلبکی‌ها را به نحوی در دستانشان می‌گیرند گویی چینی ناب و نادری حمل می‌کنند و محتویات آن‌را طوری می‌نوشند انگار شرابی طهوراست.

۲. نقاره که می‌نوازند آدم‌ها دفعتاً سر جای خود منجمد می‌شوند، سرها را به سمت منبع صدا می‌گیرند و لبخندی می‌زنند که نشان می‌دهد خستگی از تنشان رفته، جان دوباره گرفته‌اند (مگر این کار صور اسرافیل نبود؟). آرام آرام گوشی‌ها بالا می‌آیند و هرکس برای نگه‌داشتن این لحظه در خاطرش فیلم برمی‌دارد.

۳. همه می‌خواهند این صحن و سرا را به نحوی در ذهن خود جاودانه کنند. به آن‌ها که نگاه می‌کنی هریک به شکلی آستان را نظاره می‌کنند که به نظرت می‌آید برای اولین‌بار هم‌چه فضایی دیده یا دانسته آخرین‌بار است که می‌بیند؛ می‌خواهند احساس این مکان آسمانی را به‌نحوی قلباً ذخیره کنند تا در آتیه‌ای که دورترند بتوانند یادش را زنده کنند.

هرجا می‌ری مردم دارن بدون لهجه خاصی، فارسی استاندارد حرف می‌زنن ولی مثلاً ساری این‌طور نیست، از بچه تا بزرگ لهجه دارن و این خیلی خوبه. تازه لهجه‌شون مُسری هم هست یه روز بمونی قشنگ تا یک هفته لهجه می‌گیری. 💘

📪 پیام جدید سلام نیل. طرحواره بی اعتمادی چیه؟ شخصی که این طرحواره رو داره چطور می‌تونه رفع‌ش کنه؟ اطرافیان این شخص باید چیکار کنن؟ ~ سلام. طرحواره‌ی بی‌اعتمادی عموماً به‌خاطر رابطه‌ی آزاردهنده با والدین به وجود میاد، والد پاسخ‌گو بوده ولی نحوه پاسخ‌گوییش دلخواه نبوده، مثلاً زمان نیاز کودک بهش بی‌توجهی یا پرخاش شده و چون پاسخ والد قابل پیش‌بینی نبوده، در فرد این باور رشد می‌کنه که نمی‌شه به کسی اعتماد کرد و قراره در روابط صدمه ببینه پس سعی می‌کنه زیاد نزدیک آدم‌ها نشه. شکل شدیدش هم پارانویاست. حقیقتش در حد شکل‌گیری و تعریفش به ما تدریس شده و به صورت کاربردی نمی‌دونم چی‌کار می‌شه کرد به‌جز این‌که به روان‌شناس مراجعه کنی.

دلم برای دکتر زهرایی تنگ شد. :(

چه داستان آشنایی.

منم الان محفل اشک‌ به یاد همتونم:)