این دست‌نوشته‌هایی که می‌گن ما مردم واقعی هستیم چون چیزی آتش نزدیم و صدمه‌ای نخورد مشخصاً حرف دقیقی نیست چون شما پشت کشور و نظام حاکم هستی، غیر از این انتظار نمی‌ره که امنیت رو حفظ کنی و اصلا به‌خاطر این توی خیابون هستی. این‌جوری گفتنش درست‌تره که ما مردم واقعی هستیم چون از جبهه‌ی دیگه بدون ترس از آسیب‌دیدن علناً ناسزا به خودمون و آرمان‌هامون می‌دن درحالی‌که اگه خودشون بودن به معنی واقعی کلمه تکه‌تکه کرده بودن طرف مقابل رو. :))

توی این شرایط اگه پکیج صدای جنگنده نده و همسایه‌ها از درشون صدای بمب درنیارن خیلی ممنون می‌شم.

کاش می شد این فلان فلان شده رو زنده گیری کنن که همین‌جوری تو هوا ویراژ می‌ده و می‌زنه.

ولش کنین. مثلاً بیاین براتون بگم که کلمه‌ی بمباران در ابتدا یه واژه‌ی فرانسوی بوده که این شکلی نوشته می‌شه: bombardment و به‌خاطر قرابت تلفظ و معناش به بمب‌+باران، تغییر پیدا کرده و به این شکل امروزی استفاده می‌شه.

بارون پدافند خداست.

ببار ای بارون، ببار... بهر لیلی چو مجنون ببار.

بچه‌ها تهران رعدوبرق‌هایی می‌زنه که اصلاً الله الله.

صدا جوری مهیب و طولانیه که.

خدا نخ سر کیسه‌ی شوخی رو برامون پاره کرده دیگه بسته نمی‌شه-

ولی خداجون که خودت گفتی بسیار جبران‌کننده‌ای، چجوری همه‌ی این‌ها قراره جبران شه؟

فکر کنم خدا داره بهمون می‌گه به هیچ‌چیز، مطلقاً هیچ‌چیز، دنیایی تکیه نکنید که آناً ازتون گرفته می‌شه.

خدایِ -رهبر، بچه‌های میناب، ناو دنا، رجال سیاسی و نظامی و- همه‌ی مردم زنده ‌ست. خدا رو که نمی‌تونن بکشن.