چند روز قبل شهادت ههمش از مامانم میپرسیدم "مامان وقتی امام خمینی فوت کردن حال مردم چطور بود؟ مردم چیکار کردن بعد از ایشون؟ چجوری سرپا شدن.."
ولی شما تا همیشه آقای ایران میمانید؛ ما نمیآییم تا با شما وداع کنیم، ما میآییم دست بیعت دهیم و باردیگر محکم تر از پیش راه شمارا ادامه دهیم.
عزیزایی که برای دیدار فردا به مصلی میرید میشه من بی لیاقت رو هم یاد کنید؟
داشتم با خودم میگفتم خوشبحال کسایی که نمیشناختند شمارو ؛ خوشحالشون که حالا قلبشون آرومه و عزادار نیستن. ولی به صد شادی ندهم داغ شما و درد قلبم را عزیزجانم. خوشبحال من که بیست سال و ۲۷ روز از عمرم زیر سایه شما گذشت. خوشبحال من که در زمان شما بودم و شما رو شناختم؛ نه به اندازه ای که در شانتون بوده و هست به اندازه عقل و فهم خودم. خوشبحال من..