چرا آن هایی که رفته‌اند دیگر بازنیامدند؟ من دل‌تنگ لبخندشانم،انگار این شهر تنها با آن‌ها زیبا بود.وقتی رفتند انگار چیزی از جهان کم شد.انگار فصل‌ها بی‌معنا شدند. بهار آمد اما عطرشان را نیاورد.گرمای تابستان نچسبید.برگ‌های پاییزی ریخت.سفیدی برف زمستان سیاه شد و من ماندم تنها. من ماندم با اتاقی که هنوز صدای خنده‌هایش در آن معلق بود،صندلی که کسی رویش نمی‌نشست،فنجانی که دلتنگ گرمای چای بود. بارها خواستم فراموش کنم اما مگر میشود رد قدم‌های مانده بر جان را با دستان خالی محو کرد؟فراموشی برای بعضی رفتن‌ها،بعضی خداحافظی‌ها،بعضی شکستن‌ها ساخته نشده. من عادت نکرده‌ام.حقیقتا‌ هنوز هر بار اسمشان می‌آید،چیزی درونم می‌شکند بی‌آنکه صدایی داشته باشد. هنوز باورم نمی‌شود که بعضی لبخندها برای همیشه از قاب جهان بیرون رفته‌اند.

با لشکرت چه حاجت رفتن به جنگ دشمن تو خود به چشم و ابرو برهم زنی سپاهی...

سرنوشت درخت سوختن است...

*

_

*

You didn't even say goodbye you just left me.

تقدیمی هاتون رفتن اینجا.