پنجره اتاقم تو این خونه جدیده رو به حیاط خلوته.. طبقه‌ی بالا تو اتاق روبرویی یه پسر گیمر زندگی میکنه که شبا معمولا تا دیر وقت بیداره و این نور صورتی روشنه.. صدای بازیشو میشنوم.. گاهی وقتا از پنجره اتاقمو دید میزنه.. اینو من ندیدم.. مامانم بهم گفت وقتی لختی زیر پنجره نشین.. اون پسر عجیبه بعضی وقتا اتاقتو نگاه میکنه.. صبحا، یعنی تقریبا هر صبح، با صدای آهنگش از خواب بیدار میشم.. حالا چی گوش میده؟! بلااستثنا، پیشرو..شبایی که بی‌خوابی میگیرمو یدونه من میزنم تو سر افسردگی دوتا اون میزنه تو دهنم و تا نزدیکای صبحش بیدارم، میبینم که اونم بیداره. تا حالا ندیدمشو اصنم مهمم نیست چیه و کیه.. همینکه به جز خودم، یکی دیگه چند متر بالاتر از اتاقم، بیداره، احساس خوبی بهم میده.. این نور صورتی، تنهاییمو کم میکنه.

تهران بارونی یه ورژن دیگه ای از زندگی عه

در ولم کنین میخام بخابم ترین حالت ممکنم

این چند وقت یوتیوب زیاد میرم و یکی از کسایی که خیلی مرتب دنبالش میکنم مدگل عه که احتمالا معرف حضورتون هست

خلاصه که از اون موقع یع دوتا جن تو حموم پیدا کردم یکی دیگه بالا در اتاقمه شیطان پرستا هم محاصرم کردن یکی نیست بم بگه زن تو که جنبه نداری مگه مجبوری همچین ببینی...😅

دلخوشی این روزهام اینه که میوه ی خارجی جوجو مویز رو هنوز نخوندم و این یعنی این توفیق رو دارم که مغزمو از فکرهای مزخرف و نگرانی ها متوقف کنم و فقط بهش اجازه بدم لااقل برای مدتی غرق داستان شه وحالش خوب باشه

از ادامه دادن های بی جواب خستم ...

فردا هم امتحان دست فرمون دارم هم مصاحبه برای کار مشاوره کنکور میرم خدایا لااقل برای اینا یه کاری کن

و خب نتیجه ی همه ی دویدن ها این شد که بالاخره به پرستاری که میخاستم رسیدم و امروز میرم مدرسع کع دیپلممو بگیرم:) در نهایت هم خاک تهران زمین گیرم کرده و تهران میمونم 🙃